Kardelen Twitter'da... https://twitter.com/#!/kardelendergisi        Kardelen 27 Yaşında!..       
    Yorum Ekle     1427 kez okundu.     Henüz yorum bırakılmadı.     Yazara Mesaj

Öğretmenin anı defterinden
Vural Gündüz

  Sayı: 91 - Ocak / Mart 2017

Yıl 1999 Yollara Düştük… 

“Artık öğretmen oldum, oh be!” diye öğretmenliğimin ilk görev yeri olan; ömrümün en genç zamanında taptaze hayallerimi gerçekleştirme umuduyla, Anadolu’nun tozlu topraklı yollarına düşmüştüm. Heyecanlıydım, beni neyin beklediğinden habersizdim. Görev yerim, gözden ırak küçük bir kasabaydı. Kimseyi tanımıyordum. Her şey yeni ama yabancı değildi.  Her gün keşfedilecek yeni dünyalar ve tecrübe edilecek yepyeni maceralar…

Ben de bu memleketin şehirlerinden ve medeniyetinden uzak tenha bir köşesinde, kara lâstikleriyle hayata tutunanlarından biriydim… İşte bu yüzden; toprağa sarılışım, yıldızlarla dostluğum, kuşlara, çiçeklere âşıklığım. Bundan dolayı hayatta pek fazla zorlanacağımı düşünmüyor, işlerin yavaş yavaş rayına oturacağına inanıyordum.

Hayatta ve bilhassa öğretmenlikte başarının biricik sırrı olan meslek sevgisi ve vazife aşkını gönlünde birleştirmiş biri olarak göreve başladım. Mesleğime küçük bir kasabada başladığım için kendimi hep şanslı saymışımdır.

Öğrencilerimle İlk Karşılaşma…

İlk okulumda, ilk sınıfıma girişim…

Ne kadar meraklı ne kadar temiz bakıyorlardı. Sınıfta çıt yok. Hepsi beni tepeden tırnağa süzüyordu. Aramızda sessiz, tebessüm içinde birkaç saniye geçti.

Sınıfa şöyle bir göz gezdirdim…

Kumral uzun saçlı, gözleri bal renginde, minik yüzü solgun bakışlı kirli bir erkek çocuğu dikkatimi çekti. Birbirimize baktık ve gülümsedik. Yanına gittim, saçlarını okşayarak adını sordum. Adı Ali idi. Evi okula biraz uzakmış. Okulun yanından akan derenin en yukarısından geliyormuş. “Yavrum ellerin niye kara?’’ dediğimde Ali’nin; “O karalar sayesinde eve az da olsa bir katkı sağlıyorum.’’ cevabı ile ne diyeceğimi ne yapacağımı bilememiştim. Öğretmenlikte ilk sınıfa girişim, öğrencilerimle ilk tanışmam böyle geçmişti.

Okuluma iyice alışmıştım. Öğrencilerimi çok seviyordum.

Bahar Gelmiş Hoş Gelmiş!

Uzun ve çetin geçen bir kış mevsimin ardından bahara kavuşmuştuk. 

Güzel bir bahar gününde okulun biraz ilerisinde bulunan dere kenarındaki düzlüğe okul gezisi düzenledik. Yiyeceklerimizi de alarak dere kenarına gittik. Çocuklar değişik bir gün yaşamanın heyecanı ve mutluluğuyla oradan oraya koşuyor, bahar kuzuları gibi yerlerinde duramıyorlardı. 

Ali bir süre sonra yanıma gelip: “Öğretmenim, evimiz şurada ben gidebilir miyim?’’ dedi. Anlamıştım, cılız omuzlarına sandığını alıp işe çıkacaktı. Bu durum içime sinmese de izin verdim.

Hayat Dersi…

Okul çıkışı hemen eve gitmiyorduk. Öğretmen arkadaşlarla çarşıya uğruyorduk. Çarşı dediysem; yanlış anlaşılmasın adı “Uzun Çarşı’’ olup kendisi kısacık ve yokuş dik bir sokaktan ibaretti. Çarşının tam orta kısmında uğrak yerimiz olan çay ocağı vardı. Çay ocağında bir birimizi görecek şekilde halka oluşturup otururduk.  Okuldan, öğrencilerden, kasabadan kısacası her şeyden muhabbet...  O gün çay ocağından ilk ben ayrıldım. Sokak lâmbalarının loş ışığında, üzerimde günün yorgunluğu ile evimin yolunu tutmuştum. Bu yorgun yürüyüşüm sırasında arkamdan “İyi akşamlar öğretmenim.’’ diye seslenen bir çocuk sesi duydum.

Ali, koluma sarılmıştı. Omzunda tahtadan, eğreti bir boyacı sandığı ile duruyordu. Eli yüzü, boyadığı ayakkabıların rengini almıştı. “İyi akşamlar Ali. Sen ne yapıyorsun bu saatte burada?’’ sorusunu sormaktan kendimi alamadım. Belki de beni şaşırtacak bir cevap peşindeydim, o anda. Ama cevap şaşırtıcı olmamıştı: “Çalışıyorum öğretmenim.’’ dedi.

Ali, elindeki boya sandığını kenara koyup bana dönmüştü. Sustu… Elimi saçına götürüp başını okşadım. Elimi cebime soktum. Bozuklukları çıkarıp Ali’nin eline tutuşturdum. Tarifi imkânsız bir ifade oluştu yüzünde. Ali kafasını yüzüme çevirip paraya bakmadan yüzüme baktı:  “Ben dilenci değilim öğretmenim.” dedi. Kendince gurur yapmıştı. Belli ki o küçük kalbini kırmıştım.

Caddenin ortasında suratımın tam ortasına bir tokat yedim sanki. Yüreğim yandı, utandım, içimden bir şeyler koptu gitti. Dayanamayıp kızardım. Karşımdaki öğrencim bana müthiş bir hayat dersi vermişti. Yüzüne bakamadım. “Özür dilerim oğlum. Hadi boya sandığını getir de ayakkabılarımı boya bakalım.’’ dedim.

Ali, oracıkta hemen sandığı omzundan indirip ayakkabılarımı boyamaya başlamıştı. Benimse yüzüm hâlâ kızarmaya devam ediyordu. Bütün ısrarıma rağmen para almadı, “Bu benden olsun öğretmenim.’’ dedi. O akşam sabaha kadar bu olayı düşündüm. Onun kalbini nasıl kazanabilirdim?

Harekete Geçme Zamanı…

Yoksul çocuk ne demektir? Taşrada öğretmenlik etmemiş meslektaşlarımın bunu bilmesi biraz zor.  Yokluklar ve yoksunluklar içinde, bu yörenin altın kalpli çocuklarını topluma kazandırmaya çalışmak gerekliydi. Sadece görev duygusuyla değil, ülkemize olan vefa borcumuzla ve milletimize olan sadakatimizle… Ülkemizin bu ücra köşesinde bu körpe, samimi ve sıcak yürekleri fethetmek için çaba göstermek gerekliydi. İlk başta öğrencilerimizi kendi çocuklarımız bilerek… 

Ne yapabilirdim, ne yapabilirdik? Yoksul çocuklar için çözüm aramak ve birlikte kapılar aralamak gerekliydi. Yoklukları varlığa çevirmenin bir yolu, yardımsever gönüllerde bir kıvılcım tutuşturmak ve onları seferber etmekti.

Ortak akıl bize bir adres gösteriyordu: Ulaşabildiğimiz holdinglere, kurumlara, kuruluşlara, büyükşehir belediye başkanlıklarına, vakıflara, derneklere mektup yazacak okulumuz ve öğrencilerimiz için yardım talep edecektik. Müdür Bey’le oturup bir mektup yazdık.

Hemen olmasa da gayretimizin karşılığını ilerleyen günlerde görmeye başlamıştık. Artık okula içi kitap, defter, elbise, ayakkabı dolu koliler gelmeye başlamıştı. Öğrenciler için burslar da birer ikişer resmi yazışmalarla sağlanmaya başlamıştı.  Mektuplar yerini bulmuştu. Yazdığımız mektuplara nezaket gereği bile cevap vermeyenler de oldu, elbette. Bunu hiç dert etmedik. Hedefe doludizgin ilerliyorduk.

Kampanya sayesinde yardımsever vatandaşlarımız ile çocuklar arasında sevgi köprüleri kurulmuştu. Bu arada, yardımseverlere de içine hiçbir yapay duygunun sızamayacağı bir dille kaleme aldığımız ve gönlümüzle mühürlediğimiz teşekkür mektupları yazmayı da ihmal etmemiştik.

Bıkmadan, usanmadan aralıksız uğraşmış, birçoğuna göre aşılması mümkün görünmeyen sınırları zorlamış en sonunda düşümüzü gerçekleştirmiştik. Ali için çıkılan yolda yoksul ailelere; kırmadan, dökmeden, gururlarını incitmeden yardım etmenin haklı gurunu tüm öğretmen arkadaşlarımızla birlikte yaşıyorduk.

Öğretirken Öğrenmek…

Sevgiyle dokunulan gönüllerde, daha çok şey öğretilebileceğini, asıl olanın sevgi olduğu gerçeğini de sen öğrettin bana, Ali.

O seneyi öylece bitirdik. Hayat, çok şey öğretiyor insana aslında. Bana da çok şey öğretti o bir sene, sadece bana değil diğer çocuklara ve öğretmenlere de öğretti.

Ali, boya sandığından kurtulmuştu. Okuyup öğretmen olmaya karar vermişti. Bir an onu takım elbise içinde, bal rengi gözleri ile minik öğrencilerini süzen, tatlı gülüşlü bir öğretmen olarak hayal ettim.

İnşallah inşallah, dedim.


Bu yazıya yorum ekleyin

Adınız
E-posta Adresiniz
Yorumunuz
 

CAPTCHA


Resimdeki rakamları bu alana yazınız


Eklenen Yorumlar


Henüz yorum bırakılmadı...
 
Çamurdan kale... - Sayı 97
Boya sandığı... - Sayı 96
Öğretmenin anı defterinde... - Sayı 91
Türk milleti darbeyi ezmi... - Sayı 90
Tüm Yazıları

Son Eklenen Yorumlardan
 Adam olmak, içe doğru derinleşmek, hiç bir şey beklemeden kendini bilme ilminde ilerlemeye çalışmak,... Sinan AYHAN

 Fıtratımız gereği aslolana yöneliriz. Ne kadar doğru bir söz. Şüphe yok ki tebaa da fıtratı gereği a... Tebaa

 Çok teşekkürler proje ödevime çok yardımcı oldunuz.... Emine

 İnsan düşündüğü için değil sadece, bunun ötesinde öteleri merak ettiği ve her şeyin künhünü kurcalad... Sinan AYHAN

 Soru: "YouTube", "twitter", "Facebook", "instagram" gibi başlıkların altına listelenen kullanıcılar ... Sinan AYHAN


Batı’nın Pompei’sinin günlerini andırmasının sebepleri Osmanlı Devleti’ni çökerten “metal yorgunluğu”nun ilk safhası değil midir?
Kardelen: Sayı 1, Temmuz 1992
Tevhid
Ön söz, öz söz, s(öz)-II
"Tek"
Tasavvuf
Allaha inanıyoruz!
Ön söz, öz söz, s(öz)-II


Yavuz Sert - Röportaj - Bir Müslü...
Ali Erdal - "Tek"
Kadir Bayrak - Veliler ordusundan
Sinan Ayhan - Malcolm bir kere "Al...
Sinan Ayhan - "Göklerle temasa geç...
Sinan Ayhan - Kıyas ve gidişat
Sinan Ayhan - Tapdukun kapısında B...
Necip Fazıl Kısakürek - Tevhid
Necip Fazıl Kısakürek - İtikad ve İman
Bedran Yoldaş - İşte biz böyleyiz
Mustafa Kınıkoğlu - "O"
Fatma Pekşen - Çıtırtı - Ev yerleşi...
Ahmet Mahir Pekşen - Esmâ-ül Hüsnâ
Dergi Editörü - Allaha inanıyoruz!
Site Editörü - Doksan dokuzun berek...
Gönüldaş - Hem affet
Necdet Uçak - Omzumuzdaki melekler
Necdet Uçak - Kurân dağa inseydi
M. Nihat Malkoç - Buz tutmuş karanfill...
Hızır İrfan Önder - Şiire dair
Hızır İrfan Önder - Karabağ
Ayhan Aslan - Öfkezede
Mehmet Balcı - İnsan name
Mehmet Balcı - Köylüyüz
Muhsin Hamdi Alkış - Deliller
Kubilay Ertekin - İbâdetsiz inanç düşm...
Halis Arlıoğlu - Vefa
Ahmet Değirmenci - Keşmekeş
Oğuz Askan Kocagöz - Kıyam
Kürsü Kainatın Efendisi - “İmam-ı Kastalanîden...
Murat Yaramaz - Belgesel
Murat Yaramaz - Mâlik
Murat Yaramaz - Seni saymazsak
Kenan Aydınoğlu - Yoxdan var eylə...
Işın Erenoğlu Üstündağ - Tasavvuf
Rafiq Oday - Keşik çəkir
Rafiq Oday - Gözəl, nə ...
Ferhat Nitin - Fehrarengiz şeyler
Harun Ekici - Ekim
Hakan Karahan - Yunus Emre
Mehmet izzet Gülenler - Ön söz, öz söz, s(öz...
İsmail Güçtaş - Tertemiz
İsmail Güçtaş - Eşyanın dilinden red...
Recep Şen - Denizin şiiri
İlahə İmanova - Qıskanıram
Figen Ketenci Evren - Trakya kızı / Istıra...
Mevlüt Yavuz - Ayıramazlar
İbrahim İlyaslı - Məni bu qə...
Erkan Karakaya - Beni bul...
 
 
23 Mart 2005 tarihinden beri
 Ziyaretçi Sayısı Toplam : 5073137
 Bugün : 1043
 Tekil Ziyaretçi Sayısı Toplam : 456977
 Bugün : 11
 Tekil Ziyaretçi Sayısı (dün) Toplam : 82
 99. Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 1
 Önceki Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 13
Son Güncellenme: 16 Ocak 2019
Künye | Abonelik | İletişim