Kardelen Twitter'da... https://twitter.com/#!/kardelendergisi        Kardelen 27 Yaşında!..       
    Yorum Ekle     1563 kez okundu.     Henüz yorum bırakılmadı.     Yazara Mesaj

Hastalıklı ilişkiler
Erdem Özçelik

  Sayı: 86 - Ekim / Aralık 2015

Bazen hepimiz karmakarışık duygulara bürünürüz. Tek söz etmek gelmez içimizden. Tüm dünya karşımızda dursa bile bıçak kesmişçesine kilitlenir kalırız o an. Sanki dilimizi yutmuş gibi sessizliğe, suskunluğa sığınırız. Aslında söylenecek ne çok şey vardır. Söylenecek ne ağız dolusu kelimeler, cümleler bulunuyordur da konuşmaya mecalimiz yoktur. Hattâ delicesine haykırmak, tüm kâinata isyan etmek isteriz. Bir dokunsalar herkesi, her şeyi, her yeri yakacak, darmaduman edecek kadar kızgındır yüreğimizde birikenler. Buna rağmen yine de tek çaremiz susmaktır. Sol yanımızın dehlizlerinde kavrularak susmak... Lânetlenmişçesine susmak... Feridun da böylesi garip bir halde Cemre'sinin tabutu başındaydı. İçi kan ağlar durumda yaşananları anlamlandırmaya çalışıyordu. Sonra elleriyle tabutun kapağını açtı. Kıpkırmızı, kan çanağına dönen gözleriyle son kez baktı Cemre'sine. Sanki derin bir uykuda gibiydi. Uyanıp hareket edecekti eskisi gibi. “Feridun...” diyecek gibi geliyordu. Halbuki sadece o öyle sanıyordu. Çünkü Cemre yoktu. Ölmüştü. Ve tek gerçek buydu.

Çok geçmeden genç adam, çevredekilerin yardımlarıyla eşini mezara indirdi; tahtalarını yerleştirmeye başladı. O sıra bütün organları kan ağlıyordu. Sanki kocaman bir karanlığa gömülmüştü. Tıpkı pusulasını yitirmiş; yönünü bulamayan amalar gibi. Cevapsız sorulara, susturamadığı acayipliklere kaptırmıştı kendini. İçini basan karabasanlara, şeytanlara yenilmişti. Hattâ kim olduğunu bile hatırlamıyordu. Son tahtayı yerleştirmesinin ardından da zar zor yukarıya çıktı. Uzun uzun yaşanılanları izlemeye başladı. İnsanların davranışlarını, Cemre'sinin üzerine atılan toprağın yükselişini, her şeyi, her yeri... Ve o sıra ansızın insan kalabalığının arasında, ağaçların bulunduğu tarafa yakın siyah şapkalı, siyah gözlüklü, sakallı birini fark etti. Hattâ fark etmekten çok ilk görüşte tanıdı. Bu gizemli adam, kan dâvâlı olduğu ailenin küçük oğlu Tahir'di. Yani ocağını söndüren, hayatını kâbusa çeviren, Cemre'sinden bir ömür boyu ayıran canavardı. Feridun, onu gördüğünde öfke ile üzerine doğru koşmaya başladı. Tahir de aynı şekilde kaçmaya... O koştukça Tahir kaçıyordu. Dakikalarca Tahir önde Feridun arkada nefes nefese yarışmışlardı. Fakat Tahir, son anda uyanıklık göstererek çalılıkların arasında izini kaybettirmeyi başarmıştı. Feridun da yavaşlayarak durmak zorunda kaldı. Ve yorgunluktan olduğu yere çöküverdi.

Bir süre sonra yeniden mezarlığa dönen Feridun, polis ekiplerini karşısında görünce şaşırmıştı. Çünkü geleceklerini tahmin etmiyordu. Oluşan kaos sırasında durumdan endişelenen arkadaşları haber vermişti onlara. Feridun'un ruh sağlığından ve dolayısıyla kötü bir şey yapmasından endişe ediyorlardı. Çünkü genç adam kendinde değildi. Duygularını yitirmiş, yaşayan bir cesede dönüşmüştü. Düşünemiyor, konuşamıyordu. Bütün delilikleri yapmaya müsaitti. Arkadaşları da bu nedenle onu korumak için böylesi bir yol seçmişlerdi.

Akşam olduğundaysa genç adam, Cemre'nin hatıralarıyla tenha bir köşede sessiz sedasız ağlıyordu. Keşke Cemre yaşasaydı da ben ölseydim diye geçiriyordu içinden. Keşke tüm dünya yerle bir olsaydı ama, o ölmeseydi diye haykırıyordu. Keşke güzel gözleri bu şekilde kapanmasaydı dünyaya, hep yeşil yeşil baksaydı diye söyleniyordu. Sonra yavaşça yerinden kalkarak yüzünü gözünü temizledi, sokak kapısına yöneldi. Kilidini açıp dışarıya çıktı. Ve iç cebindeki sigara paketini çıkardı. Yüreğindeki yangının verdiği acıyla bir sigara yaktı. Derin bir nefesle içine çektiği dumanı nefret kokan haliyle dışarıya bıraktı. Çünkü canı yanıyordu. Kafası karmakarışıktı. Ne yapacağını bilmiyordu. Tüm dünya üzerine yıkılmış gibiydi. Ve o sıra, sokağın karşısındaki çöp kutusunun arkasında bir gölge fark etti. Koşarak o yöne doğru ilerlemeye başladığında gölgenin mezarlıkta gördüğü adam olduğunu anladı. Yani yine Tahir'di evini gözleyen. Yine aynı giyinmişti. Siyah ceket, siyah şapka ve siyah pantolon... Ama onu tanımasına, görmesine rağmen yakalama şansı hiç yok gibiydi. Fazlasıyla uzaktı. Ve kaçmaya başlamıştı. Bunu fark ettiğinde de hemen belindeki silâhına davrandı, tetiğine dokundu. Ama hedefine denk getiremedi.

Öte yandan polis ekipleri konuyu geniş açıdan değerlendirmek adına her detayı inceliyorlardı. Tahir ve ailesi hakkında tüm bilgilere ulaşmışlardı. Tahir, yıllar önce kan dâvâsından uzak durmak adına Almanya'ya işçi olarak gitmişti. Orda düzen kurmuş, aile edinmişti. Güzel bir Alman kızıyla evlenmiş, iki çocuğu olmuştu. Yıllardan beri yurduna uğramamıştı. Tahir dışında da Karacalar ailesinden yaşayan yoktu.  Yani Cemre'nin katili Tahir Karaca olamazdı. O halde Feridun neden ısrarla Tahir'i gördüğünü iddia ediyordu. Bu durum aydınlatılması gereken ciddi bir noktaydı.

Bunun yanında polisler, Cemre ve Feridun hakkında yaptıkları araştırmalarda ilginç detaylara ulaşıyorlardı. Öyle ki Feridun, eski bir hükümlüydü. Uzun süre adam yaralamadan; annesine, babasına ve eşi Cemre'ye ciddi zararlar verdiğinden cezaevinde yatmıştı. Dolayısıyla bu da onu şüpheli koltuğuna oturtuyordu. Ancak net bir şey söylemek için henüz erkendi. Ve cinayet aletindeki parmak izinin kime ait olduğunun öğrenilmesi en büyük gereksinim duyulan noktaydı. Ertesi gün olduğunda da tüm soru işaretleri cevap bulmuştu. Zira rapora göre katil Feridun'du. Cinayet aletindeki parmak izleri ona aitti. Yani yürekleri yakan çığlıklarla gözyaşı döken adam sevdiğini acımadan katletmişti. Gözünü kırpmadan bıçaklamıştı Cemre'sini. Her yanını delik deşik etmiş, gözünün yaşına bile bakmamıştı.

Bu gerçekle hemen harekete geçen polis ekipleri ve komiserler, kısa zamanda genç adamı evinde gözaltına alarak karakola götürdüler; ilk ifadesini aldılar. Buna göre Feridun, Cemre'yi, mühendis Tanju beyle gizli bir aşk yaşadığı için öldürdüğünü itiraf etmişti. Ve suçu geçmişte kan dâvâlı oldukları Karacalar ailesinin oğlu Tahir'in üzerine atarak kurtulmayı plânlamıştı. Cinayet saatindeyse eve baskın verir gibi girerek sözde yaşanılan ilişkiyi ortaya çıkarmaya çalışmıştı. Ancak evde zavallı Cemre'den başka kimse yoktu. Ne Tanju Bey evdeydi, ne de uygunsuz bir durum söz konusuydu. Her şey sıradandı. Olumsuz, olağan dışı hiç bir şey yoktu. Fakat Feridun aldatıldığına bir kez inanmıştı. Ve bu nedenle ısrarla eşini sıkıştırıyor, aklında kurguladığı konuyu kabul ettirmeye çalışıyordu. Zaten ne olduysa o sırada olmuştu. Genç adam yaşanılan tartışma ve itişmeler sırasında öfkesine yenilmiş, Cemre'yi yedi yerinden bıçaklayarak öldürmüştü.

Gazetede okuduğu kadın cinayeti haberiyle kendini kaybeden ve derin düşüncelere dalan Cemre, kapının zili ile dünyaya döndü. Israrla çalan zile inat yavaşça yerinden kalkıp kıyafetlerini düzeltti. Gazeteyi toparlayarak kütüphanesine koydu, küçük adımlarla kapıya doğru ilerledi. Aynı anda da okuduklarını düşünmeye devam etti. Haberden çok etkilenmişti. Hunharca öldürülen Gamze'ye çok üzülmüştü. Kendisinin de güzeller güzeli bir kızı vardı. İsmi İpek'ti. Evlenmek için hazırlık yapıyordu. Ve okuduğu haberle bir an onun da kaderinin bu yönde olmasından korktu. Çünkü tüm ülke delirmiş gibiydi. Her gün sayısız insan öldürülüyordu. Bunlardan birçoğu da kadındı. Dolayısıyla kızı için endişelenmekte yerden göğe kadar haklıydı. Ama kendi başına yapabileceği fazla bir şey yoktu. Bu sorumluluğu devletin yerine getirmesi gerekiyordu. Yasalarla, caydırıcı kurallarla, adli cezalarla önüne geçilmeliydi. En önemlisi eğitime ağırlık verilmeliydi. Herkesin bir insan olduğunun, kimsenin ölümü hak etmediğinin, yaşam hakkının tüm insanlar için önemli olduğunun öğretilmesi gerekliydi.

Kapıya ulaştığındaysa yavaşça eğilerek delikten baktı. Gelen güzeller güzeli kızı İpek'le, eşi Feridun'du. Yine her zaman ki gibi baba kız dünyaya neşe saçıyorlardı. Genç kızın güzelliği her şeye inat fark yaratıyordu. O, kirlenmiş, nefret kokan yer kürenin cennetiydi. Herkesin imrenerek baktığı bir harikaydı. Sonra yavaşça üst kilidi, ardında da alt kilidi açarak kapının koluna bastırdı; kendine doğru çekti. Ve gülümseyen haliyle kızına sarıldı. Bir süre hiç bir şey söylemeden öylece durdular. Annesinin bu haline İpek de çok şaşırmıştı. Anlam verememişti durumuna ama böylesi hoş bir sevgi manzarasından da şikâyetçi değildi.

 

NOT: Bu öykümü Muğla'nın Bodrum ilçesinde habere giderken kaza geçiren, yaşadığı rahatsızlıkla ciddi bir tedavi sürecine giren çok değerli arkadaşım sevgili Çizge Gizem BEDİZ'e armağan ediyorum. Umarım en kısa zamanda düzelir ve sağlığına kavuşursun arkadaşım. Tekrar çok geçmiş olsun.


Bu yazıya yorum ekleyin

Adınız
E-posta Adresiniz
Yorumunuz
 

CAPTCHA


Resimdeki rakamları bu alana yazınız


Eklenen Yorumlar


Henüz yorum bırakılmadı...
 
Doktor anne... - Sayı 97
Hastalıklı ilişkiler... - Sayı 86
Karasevda... - Sayı 83
Beyaz adalet... - Sayı 80
Tüm Yazıları

Gelecek sayı konusu (98): İNTERNET


Son Eklenen Yorumlardan
 Fıtratımız gereği aslolana yöneliriz. Ne kadar doğru bir söz. Şüphe yok ki tebaa da fıtratı gereği a... Tebaa

 Çok teşekkürler proje ödevime çok yardımcı oldunuz.... Emine

 İnsan düşündüğü için değil sadece, bunun ötesinde öteleri merak ettiği ve her şeyin künhünü kurcalad... Sinan AYHAN

 Soru: "YouTube", "twitter", "Facebook", "instagram" gibi başlıkların altına listelenen kullanıcılar ... Sinan AYHAN

 Yazar hakkında minik bir araştırma yaptım su an yazmıyor ve bir yerde okudum bu yazıları lisedeyken ... Halil Aktan


Kim demiş okumuyoruz diye?
*Sevmediklerimizin, televizyon ekranlarında ve gazete sayfalarında canına okuyoruz!
*Trafik kazalarında ölenler ve PKK canilerinin katlettikleri için rahmet okuyoruz!
*Törenlerde nutuk okuyoruz!
*Kim ne derse desin, bildiğimizi okuyoruz.
Kardelen: Sayı 3, Aralık 1993
Makine
İnternete, kulak versek
Son ve tek kıvılcım
Bilgelik çağına doğru
Ağır kefe, baskın tarafı keşif
Makine
Mevlid
Ady; Sen, Ben, O...
İnternete, kulak versek
Alın teri


Ali Erdal - İnternete, kulak ver...
Kadir Bayrak - Tarihin eşiğinde...
Sinan Ayhan - İnternet rüya mı, kâ...
Sinan Ayhan - Dijital (Hermeneutik...
Sinan Ayhan - Hamletten (internet)...
Sinan Ayhan - Yazarlık, Mezarlık v...
Necip Fazıl Kısakürek - Makine
Özgür Alkan Alkış - Bilgelik çağına doğr...
Dergi Editörü - Son ve tek kıvılcım
Site Editörü - İnternetin fâsık hab...
Mehmet Hasret - Ağır kefe, baskın ta...
Acıyorum - Acıyorum
Necdet Uçak - Mezar
Necdet Uçak - Ebrehe ve ebabil kuş...
Necdet Uçak - Kürşad
M. Nihat Malkoç - İnternet kumarhane o...
Hızır İrfan Önder - Nerdesin?
Olgun Albayrak - Dervişane
Olgun Albayrak - Millet destanı
Mehmet Balcı - Zamanla
Mehmet Balcı - Kızım
Ahmet Çelebi - Meçhul sevgililer
Ahmet Çelebi - İçimdeki sesler
Gelecek sayı konusu - Gelecek sayı konusu
Av. Mustafa Büyükgüner - Onuncu gün
Muhsin Hamdi Alkış - Sanal âlem mi?
Kubilay Ertekin - Doğum ve sonrası
Halis Arlıoğlu - Hicran
Halis Arlıoğlu - Bir başka açıdan yör...
Ahmet Değirmenci - Buhranların çocuğu
Ahmet Değirmenci - Dinlediğim türküler
Büşra Doğramacı - Çağın bilinçsiz hare...
Bahadır Kaya - 98.sayı medya sepeti
Kürsü Kainatın Efendisi - Kürsü
Hüseyin Selçuk Bozkurt - Sırf gece
Murat Yaramaz - İnternet hayatımız, ...
Murat Yaramaz - Yalnız sen, yalnız b...
Murat Yaramaz - Mevlid
Murat Yaramaz - Masal
Murat Yaramaz - 98.sayı mizah köşesi
Kenan Aydınoğlu - Əlliyə çat...
Ahmet Yalçınkaya - Tuş üstünde savrulan
Kamran Murquzov - Hakdan gelen haber i...
Yarının Büyüklerine Sorduk - Yarının Büyüklerine ...
Mehmet izzet Gülenler - Ön söz, Öz Söz, S(öz...
Güldərən VƏLİYEVA - QORXURAM
İsmail Güçtaş - İhtiyar çınar
İsmail Güçtaş - Alın teri
Əkbər QOŞALI - MƏN HƏL...
Mehmet Şerif Cebe - Bir an dicleyle
 
 
23 Mart 2005 tarihinden beri
 Ziyaretçi Sayısı Toplam : 4919990
 Bugün : 1432
 Tekil Ziyaretçi Sayısı Toplam : 452415
 Bugün : 12
 Tekil Ziyaretçi Sayısı (dün) Toplam : 99
 98. Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 13
 Önceki Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 6
Son Güncellenme: 30 Ekim 2018
Künye | Abonelik | İletişim