Görmez misin milleti, umut sende, göz sende,

Herkes bir şey söyledi, kürsü sende, söz sende,

Ufukta güneş dursun zamana bir düğüm at,

İşte senin altında Fatih'te gördüğüm at,

Kalemini hazırla, kılıcı çekme kından,

Gönülleri fethetmek gaye bu son akından....

Şuursuzca koşuyor, boşluğa varıyorum,

Dünümü anlatacak tarihi arıyorum.

Ceddim, soyum, atam kim? Yetim ve öksüz müyüm?

Gövdem ve dallarım var acaba köksüz müyüm?

ARZIN TA MERKEZİNE UZANACAK KÖK BENDE,

BAŞI, SONU OLMAYAN ZAMAN BENDE, GÖK BENDE.

Varlığın ruhumda, bir sırça köşktü,

Varlığın ruhumda, bir sırça köşktü,

Kardan ak ellerin, temmuz sıcağı,

Gözlerinin içi, hudutsuz sema,

Bir ömür sevdiğim, sendin daima,

Bağrıma kim soktu, bu kör bıçağı...

Gönül kırma gönül al

Yaraladı beni ta canevimden

Durmadan ok atar yay dilin dilin

Engerek mi nedir zehir akıtır

Ağzında yılandır say dilin dilin

EMEL ve AMEL

Bırak tûl-i emeli, yönel kasr-ı emele

Terk et mâlâyaniyi, sarıl salih amale!

KİRLETME

Bre hey gafil nefsini gece gündüz kirletme

Feveran eder ruhun, arın artık, incitme!

Gönül sana ömür boyu,

Gafil olma demedim mi?

Nefse verip güvenoyu,

Zelil kalma demedim mi?

Bulduk yuttuk hazmettik

Kaptan taşandır şiir

Biz bu yola azmettik

Sözle coşandır şiir

Bakışların bakışıma değince

Aşkın şimşeğini çakar gözlerin.

Teveccüh eyleyip gülümseyince

Beni can evimden yakar gözlerin.

Derdi içte olanın gözyaşı dışta olur

Kapında ağlaşanlar seni diler Allah’ım

Zemheriler nurunla baharlara yol bulur

Cemalini kullara n’olur göster Allah’ım

Her yeni bestemde sen varsın

Yalnız değilim ki,

Senden ayrı kentlerde.

Sensizliğimi seninle yitirdim.

Karanlık geceleri sen diye yaşayan ben,

Sonbaharı sarı saçların diye seviyorum.

Adaylarda palavra

Çeşit çeşit numara

Sanki maymun maskara

Vur tekmeyi Mehmedim.

Sivas'ın yiğidine

Kıydınız karlı dağlar

Yalnız Sivas mı yasta

Bütün Türkeli ağlar.

Son taze dal

Son taze yeşil

Açar bahçede salıncak gül goncasından

Açar sırlarını badem ezmesi kokular

Yanı başımdan süzülüyor sonbahar

Yılgın ve yılışık bir ekim görümündeyim şimdi

Üzerimde kırık, ateşli bir hal

Soğuk ürkütücü sesti duyduğu tak

Sessizce kapıyı açtı yutkunarak

Ufka bakar gözlerim ağlayarak

Adını son kez anar dudaklarım

Kalbim kor hasretinle yanarak

Ruhum sana koşar, çıkacak canım

Bir bûsesin, leblerinin şarâbından

Doldur içelim, ölümsüzlük âbından.

Sarhoş olmuşuz, bedenler sallanıyor

Uyuştu aklım, gördüğüm serâbından.

Sana yağmurlar ısmarlayayım

Şu bahar sabahlarından

Sevdana güneşler doğurayım

Sen de kurtul günahlarından

Ben karıncayım dağın zirvesinde

Büyüklük türküsü zırvalamaktayım

O dağ ki, taştır devin ellerinde

Ben hâlâ "ben" diye horlamaktayım

Gecenin gündüzle buluştuğu an

Kapa gözlerini ve adımı an

Bil ki kum saatinin düşen her tanesinde

Senin adını andı köz gibi yanan bu can

Sende aşk bestesinin en hüzünlü sesinde

Bir lâhza bile olsa beş harflik adımı an...

Mesken edindim suskun sokakları kendime

Ufukta güneşi görünce değer katılıyor sevgime

Seni görmediğim gün, mızrak saplanıyor kalbime

Tarifi olmayan bir aşk yerleşti benliğime

Karaysın kara köz menen,

Kara taştır sezbegen.

Aybı, ce künbü külüşün,

Aytalbaymın söz menen.

İstanbul Türkçesi: İbrahim TÜRKHAN

MUNİS YEL

Bakınca kara gözle sen,

Taş kalplidir sezmeyen.

Ay mı güneş mi gülüşün,

Anlatamam sözle ben.