Münacaat
Olgun Albayrak

  Sayı: 105 -

Tweetle

“Ol” deyince olduran,

Ezel ve ebedi kudretiyle dolduran,

Ey zat-ı zülcelal!

Varlığına yoktur zeval.

Güneşi doğduran sen, sonra ay’ı ağdıran

Gece ve gündüzlerin yegâne sahibi,

Sanki bir yumak gibi elinde zaman…

Senin iznin olmadan,

Bir yaprak düşer mi ki dalından?

Zifiri bir gecede siyah bir karıncanın

Ürkek adımlarını saydıran

Ve gökyüzü ışıl ışıl yanarken

Kimdir yıldızları kaydıran?...

Ey zatını ismiyle müsemma kılan!

Ya Cemil, ya Latif, ya Kerim, ya Habib!

Bütün mevcudatın halikı sen,

Varlık ve yokluk içinde

Devinsin canla beden…

Sen deyince akan sular da durur,

Kıtalar oynar yerinden

Ve nice ırmaklar ağlar

Ve nice deryalar kurur…

Kudretin sonsuzluğu aşsa da

Gönül denen sırça köşke sığarsın

Yeryüzü hu çeker gönül derdinden

Hislenir yufka bulut,

Rahmet olup yağarsın…

İster şükürlü ister şükürsüz,

Yaşar gider nice kuşaklar;

Dört mevsim ve dört köşede

Bire bin verir başaklar…

Ey çekirdeğin ve çınarın sahibi

Her baharın yeni bir doğuş gibi.

Hangi nizam kâinatı döndürür?

Hangi hitap suyu gökten indirir?

Yanardağlar ağzı sanki gayya çukuru;

Hiddeti cehennem,

Görünmez dibi…

Bir hikmeti vardır çizdiğin resmin;

Âlemde cürmümüz zerre bile değilken

Her bir köşeye sinmiş

Bir mübarek ismin…

Şu yeryüzü iki kapılı han bize;

Hancısı han derdinde, yolcusu yol.

Ne temelli kışa kandık ne güze;

İçtikçe artıyor susuzluğumuz…

Bunca hercümerç içindeki denize

Biz hâlâ tutkunuz.

Varlığın göze gayb ise de

Sen her şeyden daha yakınsın, yakın.

Dualarımız kervanlar misali acziyet taşır;

Biliriz ki bütün nidalar

Sana ulaşır…