Ya Onlar, Ya Biz
Mehmet Hasret

  Sayı: 44 - Nisan / Haziran 2005

Tweetle

…
Bir tek metodumuz var… İnanmak…
Soluğumuzda bir tek tılsım, ki o da çölde vaha… Ki o da, içgörümüzde kaçan ufuk gibi peşinden koştuğumuz, koşup da bir türlü yakalayamadığımız ilahî anlam, ilahî hikmet…
…
Başıboş bırakılmadık; bir tek doğrumuz var…
Ve dahi doğrumuza bağlı tek bir acımız…
Anlaşılmıyoruz. Bir felsefe ve diyalektik körlük içinde kalbinde iyi niyet filizleri taşıyanların üstgörülerince de doğrulanamıyoruz.
Hiyeroglif suretinde gezinen köpek başlı firavun demoları mı; yoksa biz mi..?
…
Bir tek “b-iz”imiz var…

Kurduğunda, nizamı Allah rızası için kuran ve ancak böyle bir nizamdan anlayan… Allah’ın “OL” dediği yerde Allah’ın merhametini idrâk eden, O’ndan başka bahşedici mercii bilmeyen… Ve her daim “kendini kendiyle yücelten Allah’a sığın”an; O’ndan başka hükmedici tanımayan… O’nun vaat ettiğinden şüphe duymayan…
…
Bir tek derdimiz var…
Büyük millet olmaktan öte, hakkaniyete sığan bir “eşrefi mahlukat” olmak…
Bir tek iliğimiz, bir tek kemiğimiz var…
Kemiyette ve keyfiyette sofrayı kurtlar sofrası olarak değil, Allah indinde “Halil İbrahim Sofrası” gibi bilmek, görmek ve herkese öyle takdir ettirmek…
Bir tek dünyevi davamız, meselemiz var…
Herkesin sofraya oturabilmesi ve sofradaki nimetlerden hakkıyla nasiplenmesi…
…
Bir tek düşmanımız ve ona bağlı tek bir endişemiz var…
Köpek başlı firavun demoları ve onların modern zamanlar boyunca zamana ve mekâna kustukları etiketleri, kolajları, vahşet grafileri, “iftira berat”ları…
Nasıl bir yabancılığa düştükse, bize “mavi kitap” filan diyorlar, bize “helen”, bize “bizans” diyorlar… Bize “papa”lık hikâyeleri anlatıyorlar…
“Baba-oğul-kutsal ruh” diye yırtınıyorlar…
Mızrak uçlarında haç figürleri; omuz ve baş oyuklarında haham parmakları; “Kral Arthur”culuk oynuyorlar… Ne doğularını, ne batılarını biliyorlar…
Üstümüzü çizip karalıyorlar…
…
Oysa biz, bize can kastıyla hamle yapılmadıkça asla karşı hamle yapmadık… Soframıza herkesi davet ettik… Bir çok doğu ve batı kavmini aynı sofrada oturttuk, kardeşimiz gibi ağarladık…
Oysa biz, karşılıklı fesat içindekileri birbirleriyle barıştırdık. Zıtlar bir arada nasıl durur onun biricik örneğini verdik.
Oysa biz, kimseyi kendimizden ayrı bilmedik…
…
Bu hazin yol ve rota üzere işte, “ne şimal ve ne cenup kutbunda”, yönü kalbimize rotalı tek bir metodumuz var...
Allah’ın rızası nerdeyse, onu murad edebilme hasletini kazanmak…