Üçaylar ve Ramazan
Kubilây Ertekin

  Sayı: 77 - Temmuz / Eylül 2013

Tweetle

Hz. Ömer'e (rad) izâfe edilen bu sözde çok derin mânâlar gizlidir. Her şeyde olduğu gibi inanan ve sâdık olan insanların da dinlenmeye, kendine gelip maddî-manevî bir yenilenmeye, dinamizme, muhâsebeye ihtiyacı vardır. İşte her iman sahibinin bu üç ayların ve ramazanın verdiği sayısız feyiz ve bereketiyle yeniden bir güç kazanıp hayatın bütün zorluklarına ve menfîliklere karşı, büyük bir hamle ve azimle direnerek yoluna devam etme ihtiyacı içinde olduğu her ak-ı selim tarafından bilinen bir gerçektir. Mübarek gün ve gecelerin-ayların–vakitlerin Müslümanlara sağladığı şeylerden birisi  de budur.

Genel bir tarife göre; ramazan “ramza” kökünden gelen ve güneşin en şiddetli olduğu yaz aylarında taşı ve toprağı yakacak derecedeki sıcaklığı demektir. Bu rahmet ayında ve öyle bir sıcaklığın-hararetin en şiddetli olduğu dönemde, insanın açlık ve susuzluktan yanıp-kavrulduğu, dudaklarının çatladığı halde Allah'ın (cc) emri gereği tuttuğu orucun hürmetine, onun kusur ve günahlarının da yakılıp yok edildiği mânâsını taşımaktadır. Aslında bu ramazanlar açıklanan mânâya uygun olarak, biraz da hüzün ve keder demektir. Günahların ve yaşananların hüznü, karşılaştığı sıkıntı ve sitresin, acı tatlı olayların verdiği elem ve kederler de buna dahildir. Ramazan kelimesi bana merhum şair Yahya Kemal'in; “Atikvalde'den inen sokakta” duyduğu hüznü-elemi, garipliği ve hissettiği dayanılmaz yalnızlığını ve o semtin garip derbeder, fakir mütedeyyin insanlarını hatırlatmaktadır.

Her ramazanda hissettiğim bu elem ve hüzün duygusu  o yılları, o insancıkların garip ve bikes durumlarını, buna rağmen hallerinden razı tevekkül içinde olmalarını tahayyül ettirmekte ve sanki o ânı birlikte yaşamış hissi vermektedir. Çok zaman o şiiri  hatırlayıp okuduğumda göz yaşlarımı tutamadığım olmuştur. Belki rahmete vesile olur ümidiyle, buraya almak istiyorum…

“İftardan önce  gittim Atik-valde semtine,

Kaç defa geçtiğim bu sokaklar, bugün yine.

Sessizdiler. Fakat  Ramazan mâneviyyatı.

Bir tatlı intizâra çevirmişti sûkûneti;

Semtin oruçlu halkı, süzülmüş benizliler.

Sessizce çarşıdan dönüyorlar birer-birer.

Bakkalda bekleşen fukarâ kızcağızları.

Az-çok yakında sezdiriyor top ve iftarı..

Meydanda kimse kalmadı artık,bütün-bütün.

Bir top gürültüsüyle bu sahilde bitti gün.

Top gürleyip oruç bozulan, lahzâdan beri.

Bir nurlu  neş'e kapladı kerpiçten evleri..

Yârâp, nasıl ferahlı bu âlem, nasıl temiz!

Tenhâ sokakta kaldım, oruçsuz ve neş 'esiz.

Yurdun bu iftarından uzak kalmanın gamı,

Hadsiz yaşattı rûhuma, bir gurbet akşamı.

Bir tek düşünce oldu, teselli bu derdime.

Az-çok ferahladım ve dedim kendi kendim;

Onlardan ayrılış bana, her an üzüntüdür.

Madem ki böyle duygularım kaldı çok şükür” (Kendi gök kubbemiz sh 35)

Gerçi şimdi o yıllardaki gibi maddî bir sıkıntı ve derbederlik yok. Halkın refah seviyesi oldukça yüksek. Herkesin yediği önünde yemediği ardında ve har vurup harman savurmaktadırlar. İsraf ve savurganlıklar zirvelerdedir. Üretilen 94 milyon ekmeğin 6-7 milyonunun çöpe atıldığı yazılmaktadır. O çöplüklerde bir servet yatmakta. Bu elîm manzara karşısında duygulanıp; “EKMEK NİMETTİR. ÇÖPE ATILMAZ!” şeklinde 50 adet  fotokopi çektirip dağıtmak istedim. Fakat çoğu esnaf almadı bile.. Ve burası Müslüman (!) bir ülkedir. “İsraf ise haramdır.” Sıkıntı ve yokluğu görmeyen insanların azgınlığı meğer ne kadar korkunçmuş. Yükselen refah ve maddî imkânlar yanında, gerileyen dînî zaaflar, itikâdî ve ahlâkî yozlaşmalar davranışlar gelecek için insanı endişelendirmektedir. Sahil boylarındaki kokuşma ve yozlaşmalar, içki-fışkı gibi müptezellikler, sabahlara kadar çalışan bar-pavyon ve batakhâneler, onların müdavimleri ve ortalığı çınlatan ayyaş nâraları, yerlerde sürünen kadınlı–erkekli kalabalıklar kirletilen sokak ve caddeler.. Bütün bu rezaletlere rağmen hâlâ rakı ve işreti savunmak insanın midesini bulandırmaktadır. Yara derin, dert büyük ve derman tutsak...