Kardelen Twitter'da... https://twitter.com/#!/kardelendergisi        Kardelen 26 Yaşında!..       
    Yorum Ekle     416 kez okundu.     Henüz yorum bırakılmadı.     Yazara Mesaj

‘PEYGAMBER OCAĞI BENDE TÜTER!’
Ali Erdal

  Sayı: 93 - Temmuz / Eylül 2017

Mevlâna, ter vemümasil ifrazat karşısında insanın takındığıtavra bakıp, nefsin tıynetini, bencillik ve kibrini faş eder: “Başkalarınınkilerden tiksinir, kendisininkilerden en ufak bir rahatsızlıkduymaz;kendisini bu derecedemübalağa eder.O farklıdır ve başkalarından üstündür.”Üzerinde tiksinilecekşey olmayan varlık… Tanrı…Brehbreh!.. Kendiniyüce görmek uğruna, kendini kandırıyor.

Bu tavrın bir istisnası yok değil... Kerkük türküsü, bunu zarif bir şekilde ifade ediyor:

“Yaz günü temmuzda,

Sen terle, ben sileyim!”

Değil tiksinmek; hoşlanarak, memnuniyetle, hattâ bu imkânı bulduğu için sevinçle silinecek, sevgilinin terleri... Şefkat ve merhametle, sevgiyle, itinayla… Bir sefer değil, hep…Kıyamam senin terlemene…

Bir başka türküdeki ifade bunun da fevkinde:

“Sen doldur ben içeyim

Gerdanından akan teri”(Soma, Erciş, Adana türküsü olduğu söyleniyor)

Annelerin çocuklarının ellerini ayaklarını okşayıp, “yerim seni” dedikleri gibi mecaz… Canan, o derece sevimli… Tiksinmek değil, ikrah bile akla gelmez…Candan aziz… Cihandan üstün… O yoksa can da, mal da, cihan da gerekmez…

“Ya Rab bana cismü can gerekmez,

Cânân yok ise cihân gerekmez.”(Fuzûlî)

Hattâ sevgiliye sunduğu için, canını almaya gelen Azrail’e, ‘verecek bir şey yok’ diyecektir:

“Azrail'e can vermezem, canan aldı canımı”(Erzincan türküsü)

Bütün bunlar güzel ama yine de hepsinde merkez; insanın kendisi... Nefsi… Olayın merkezinde “ben”... Sevgili de“ben” için… Nefs, öyle değerli ki; fedakârlığa ölçü... Sevgikriteri... Sevgilinin değeri, onun sayesinde anlaşılıyor. Bugünün yaygın ifadesiyle“referansı”“Ben”,sevginin de, sevgilinin de“referansı”...Sevgiliyi, tiksinilecek hallerinde bile sevimli gören, yani bu derecede değerini bilen“ben”… Amiyane tabirle, ‘bu kıyağımı unutma’... Cananı, cihanın üstünde gören, görme lütfunda bulunan;“ben”… Ne kadar yüce olursa olsun, bağlılık ve fedakârlık takdire şayan olsa da hareket noktası madde…

Marifet, hiçbir şart ileri sürmeden sevmek... İddiada bulunmadan… Karşılık beklemeden… Kendini ölçü, emsal, yüceltici, mihenk taşı, merkez görmeden…Değer verme lütfunda bulunduğunu değil iddia, ima bile etmeden… Hiçbir şeye bulaşmamış sevgi… Artması lütfa, azalması kahra bağlı olmayan…Ticaret değil…

“Hoştur bana senden gelen;

Ya hil’at ü yahut kefen…

Ya taze gül yahut diken;

Kahrın da hoş lütfun da hoş”(İbrahim Tennurî)

Engin ve derin sevgi…“Nârın da hoş, nurun da hoş” (Yunus)… Adı aşk…

“Cihanı hiçe satmakdur, adı aşk…

Döküp varlığı gitmekdür, adı aşk!

Elinde(ki)şükkeri(şeker)ayruğa sunup,

Ağuyıkendüyutmakdur adı aşk!

Belâ yağmur gibi gökten yağarsa,

Başını ana dutmakdur, adı aşk!

Bu âlem sanki oddan(ateş) bir denizdür,

Ana kendüyiatmakdur adı aşk!

Var Eşrefoğlu Rûmî bil hakikat,

Vücudu fani itmekdür adı aşk”

Mâşuku da, Yunus’un ifade ettiği gibi Allah:

“Sufilere sohbet gerek,

Âhilere ahret gerek,

Mecnunlara Leylâ gerek;

Bana, seni gerek seni!”

Bir ödül, ücret, karşılık beklemeden…

“Cennet cennet dedikleri,

Birkaç köşkle birkaç huri;

İsteyene ver anları,

Bana, seni gerek seni”(Yunus)

Aşk erleri!..“O erler ki”!..Mükâfaata konmak için veya cezadan korunmak için değildir aşkları… Sadece Allah’ın rızası…

“Ne cennet tasası ve ne cehennem;

Sadece Allah'ın rızasındalar.”(Necip Fazıl)

Merkezde Allah’ın rızasını kazanma ümidi, arzusu… Kâinatın Efendisi, Efendimiz (sav) buyuruyorlar: “Allahım beni, sevginle rızıklandır”. Tabiî ki Peygamber(ler) de bu aşk halesi içinde... HaliyleAllah’tan peygamberleri vasıtasıyla insanlığa tebliğ edilenler de... O iman manzumesi ki, aşağıya doğru sevilecekleri ve sevilmeyecekleri, emirleri ve yasakları, doğruları ve yanlışları, güzellikleri ve çirkinlikleri, hoşlanılacakları ve kerih görülecekleri bir bir derecesine göre sıralar, sıralatır. O, zoraki kabul edilecek ve mecburen yerine getirilecek bir tarife, bir liste değil; aşkla bağlanılacak ve seve seve emirlerine baş kesilecek“kılavuz”dur…

“Deli oldum, adım Yunus

Aşk oldu bana kılavuz.”

Zaten türkülere, manilere, şarkılara, şiirlere, masallara, destanlarakonu olan sevgi; o yüceliğe basamak…‘Leylâ, Mevlâ’yı bulmak için’… Aşk merdivenin birinci basamağı... Bilerek veya bilmeyerek, gönülleri asıl merciine yüceltme eğitimi…

“Mecnûn’a sordular, Leylâ nic’oldu?

Leylâ gitti adı dillerde kaldı…

Benim gönlüm şimdi bir Leylâ buldu!

Yürü Leylâ ki ben Mevlâ’yı buldum;

Leylâ Leylâ derken Mevlâ’yı buldum!”

Değerleri, basamak olabilme kabiliyetleri kadar... Bunun için Peygamberi (sav) sevmek; kendisinin de emir buyurduğu gibi, canımızdan, cananımızdan, kısaca her şeyden önce ve her şeyden üstün... Hiç bir sevgi; O'na ölçü, denk, misal, perde, engel, emsal olamaz, olmamalı. Tabiî ki onun üstünde sadece,O'nun ve bütün peygamberlerin haberini verdiği Allah!..O’na şirk koşulamaz… Ve haliyle o muhteşem emirler ve yasaklar manzumesi... İlk insan (ve Peygamber)den beri… Son insana kadar…Adı İslâm!..

“Bir nizam ki eskimez, yıpranmaz, sendelemez,

Mekân onu aşamaz, zaman onu delemez.”

“Her fikir, her inanış, tek mevsimlik vesselâm;

Zaman ve mekân üstü biricik rejim, İslâm...”(Necip Fazıl)

İnsanlığın Ufku (sav)… Rehberimiz, Efendimiz, Peygamberimiz!..Buyuruyorlar:“Davut (as)’ın dualarından birisi şöyle idi: Allah’ım, senden senin sevgini ve seni sevmeye ve senin sevgine beni ulaştıracak amelleri dilerim. Allah’ım, senin sevgini bana nefsimden, çoluk çocuğumdan ve soğuk sudan daha sevimli kıl.”

İşte vatan, bu aşkın yaşandığı yer… Mayalandığı!..Nüvelendiği… Kültür ve medeniyet inşa edildiği, müesseseleştiği, an’aneleştiği vemektepleştiği yer…Yaşanmıyorsa bile, yaşanma ihtimali bulunan ülke…Amellerin, Allah ve Resulü aşkıyla işlendiği, işlenebildiği, işlenebileceği yer… Şimdi arızalar varsa da, mazide yaşanan…Yarına ümitle bakma imkânı vadeden… Azerî kardeşlerimizin ifadesiyle, o mânâlarıüzerinde taşıyan“torpah”!.. Ölçü; karnımızı doyuracak tarlamızın, rahatımızı sağlayacak evimizin, istediğimizi alabileceğimiz marketimizin, gezdirecek arabamızın, çığlıklar atacağımız spor sahamızın vesairenin olduğu mekân değil…

Hayber cengi başında Peygamber Efendimiz (sav), birini gösteriyor, “Şu adam Cehennemliktir”. Oysa o kişi bütün gücüyle savaşıyor ve yaralanıyor. Sahabîlerden bazıları, ‘böylesi nasıl cehennemlik olur’ diye düşünürken o, yaralarının acısına dayanamıyor ve tirkeşinden aldığı bir okla canına kıyıyor. Hikmetin Kaynağı’ndan (sav) öğreniyoruz ki, onun gayreti, mallarını korumak içinmiş.

Vatan, o yüce mânânın yaşandığı, yaşanma ümidinin var olduğu coğrafya… Değeri de bundan… Üzerinde yarı aç, yarı tok yaşasak da, sıkıntılar, çileler çeksek de…O takdirde ırmakları “Allah Allah!” diye akar, rüzgârları “Hu!” çeker… Dağları kahramanlara dost…Bu sebeple korunması gereken yer; o yer… Var olması için gayret gösterilecek yer… Ezanın susmaması, bayrağın inmemesi için her fedakârlığa değecek yurt… Bunun için değil mallarımızdan, canlarımızdan aziz…Vatan!..Haliyle bu vatanı“sevmek imandandır”!.. Vatan… Şehitlerin, gazilerin, velilerin otağı… O mânâların yaşandığı, tütsülerinin, çiçeklerinimestettiği yurt… Yaşanması için çile çekilecek, fedakârlık yapılacak mekân…Anadan, atadan, sevgiliden önde… Her fedakârlığa değer… Sadece askeri için değil, her ferdi için…“Vatan sağolsun!”, kofbir slogan değil, o mânânın duası, verilen sözü, fedakârlık ifadesi ve taahhüdü… Dikkat ediyor muşunuz, canlı bir varlıktan bahseder gibi “sağolsun” deniyor.“Şehitler ölmez, vatan bölünmez!” de öyle…Tabiî ki, böyle bir coğrafya söz konusu olunca, “her şey teferruattır!”...

Hayber cengi başlangıcında, bir sahabî kılıcını denerken, kendisine değmesini önleyemiyor ve kendi silâhıyle şehid oluyor. Onun amellerinin heba olduğunu söyleyenlere Allah'ın Resulü iki parmağını bitiştirip buyuruyorlar: “Âmir'e iki sevap hâsıl oldu… Hem çile ve ıstırap, hem de cihad sevabı...”Buyurdukları gibi, “Ameller niyetlere göre”

Çanakkale savaşında Mehmetçik, “Çanakkale vatandır!” diyordu. “Vatan, Çanakkale’dir!..”O dem, İslâm dünyasının atomu… Zamanın ruhu… Mehmetçik biliyordu ki, Çanakkale’den geçilirse, İstanbul işgal edilir… İstanbul elden çıkarsa devlet yıkılır, vatan parçalanır, millet dağılır… Akıbetinde, Mekke ve Medine dâhil, İslâm dünyası, Batı’nın lokmalokma sömürgesi olur…İslâm yaşanmaz olur… Gelecek için hiçbir ümit kalmaz…“Çanakkale geçilmez”!..Çanakkale geçilmemeli! Canımız pahasına, canlar pahasına!.. Eline ilk defa silâh almış çocuklar, o kınalı kuzular pahasına!“Vatan sevgisi imandandır”!..Başbuğlar Başbuğu’na salât ve selâm!.. Çanakkale’yi geçilmez yapan; Çanakkale destanının yazan; bu,‘canını ver vatanını verme’ emridir…

“Vatan sevgisi imandandır”!..

“Emredersiniz komutanım”!..

Ve Mehmetçik, Çanakkale destanını yazdı:Bu müdafaa harbi, meydan savaşlarından parlakbir zaferdir!…Bunun sonucu; müjdeli şehir kurtuldu… Vatan, millet, bayrak, devlet kurtuldu… İslâm dünyası kurtuldu…

 

Söz bu noktaya gelince, bir soru hep kafamıkurcalar(dı)…

Şu zamanda, bir Çanakkale savaşı şartları ortaya çıksa, yine var olma,yok olma durumuile karşılaşılsa, yinedestan yazacak kahramanlar ortaya çıkar mı?

Bu cemiyetten mi?..“Gooo!” diye yırtınmayı aşan birtemennisi olmayan…Takımının maçına gitmek için eviyle ocağıyla ters düşmeyi göze almaktan üstün kararlılık tanımayan… Avrupa malı kullanmak ve daha çok kazanmaktan başka hamle bilmeyen… Kısa yoldan zengin olmayı ve kurnazlığı üstün zekâ sanan…Yaz-boz tahtası eğitimi, bırakın doğrunun, yanlışın bile müesseseleşmesine izin vermeyen… Çanakkale destanının bile yakın zamanlarda farkına varan… Bu cemiyetten mi?Hakiki kahramanların sahte, sahtelerin hakiki diye yutturulabildiği…Giyim kuşam, yiyecek içecek ve günlük yaşayıştan imanına kadar her şeyi alabora edilen, tersyüz edilen…Hissizleştirilen, idealsizleştirilen… Metot, sistem, araştırma, plân, proje Hak getire…Ölmüşüm, ağlayanım yok misali bürokrasi ve silâhlı kuvvetleri başta, resmî ve sivil müesseselerinin kılcal damarlarına kadar düşman sızmış da yarım yüzyıl kimse farkınavarmamış; fark edenler de etkisizleştirilmiş… Darbe yapmaya kalkmasalar, fark edilmeyecekler.Cinayet, uyuşturucu, hırsızlık ve ahlâksızlıkhaberlerini kahrolarak duyduğumuz… Keza vurdumduymazlık, neme lâzımcılık, işine dikkatsizlik… Bu cemiyetin içinden mi, fedakârlar çıkacak? Güldürmeyin insanı Allah aşkına!.. Acı acı…

15 Temmuz’a kadar, böyle düşünüyordum.

15 Temmuz gecesi, ne olmuştu da birden bire vatan, millet, bayrak, din düşmanlarının karşısına; beklenmedik şekilde, vatan, millet, bayrak, dinkahramanları dikilivermişti?

İhanet çetesinin sözüm ona imamları ve piyonları; tepelerindeki itikadı bozukhainden aldıkları telkinle ve emirle‘halk, üç beş silâh sesi duydu mu, evlerine kaçar, meydan bize kalır, beklediğimiz an geldi’ deyip milletine, devletine silâh çektiler. Düşman, vatanımızı işgal etsin diye, devletin ve milletin imkânları iledevletin ve milletin üzerine çullandılar.Ama halk,oyunu bozdu.Sinsi plânlar altüst oldu,  dünya çapındaki usta kurmayların taktikleri çaresiz kaldı.Kahramanlar!..Ellerinden bayraklarından başka imkânı olmayan kahramanlar!..Tankların karşısına dikildiler ve tanklarafeleğini şaşırttılar. “Bir darbe olursa, tankın karşısına ilk önce ben çıkarım” diyen yalancı pehlivana, yiğitliğin ne olduğunu gösterdiler ve tankların namlusunu büküp (Pansilvanya)ya çevirdiler. “Türk Milleti, yeni bir destan yazdı!.. Yurt dışındaki hainlerin emriyle, devlet ve millet imkânlarını kullanarak devleti ele geçirmeye kalkışan âsileri püskürttü ve hainleri derdest edip adalete teslim etti.” (Kardelen, 80; Temmuz / Eylül 2016). Ezanlar ve salâlarla halk, deniz oldu, hainleri boğdu.

Destan yazılan o uzun gecenin sabahından itibaren, hiçbir şey olmamış gibi gazilerin işlerine gittiklerini, yaralıların hastahanelerde tedavi edildiklerini görmeseydik…Şehitler ebedî âleme uğurlanırken ana babalarını, sevgililerini, yakınlarını, arkadaşlarını, konu komşularını, devlet erkânını o muazzam kalabalıklar arasında görmeseydik… Meselâ bir maç bileti kuyruğunda veya ramazan pidesi alırken, vergi borcunu öderken karşılaştıklarımızı hatırlamasaydık… Bir namaz çıkışı Allah kabul etsin diye birbirimize dua etmiş, bayramlaşmış olmasaydık… Yani aramızda senin benim gibi yaşadıklarını ve yaşayacaklarını bilmeseydik… Annelerini, babalarını, soyların soplarını, ailesini, çocuklarını tanımasaydık… Tankların önüne dağ gibi dikilenlerin ve geçit vermez sıradağlar gibi yatanların… Hiç araba kullanmadığı halde, yanına komşusu bir hanımı alıp, kocasının kamyonu ile cenk meydanına gidenlerin… Vurulup düşerken bile bayrağı dik tutanların… Vatan elden gitmesin diye, odunu ocağını, evini barkını, çoluğunu çocuğunu“Allah’a emanet edip”, vakit varsa abdestini alıp elinde sadece bayrakla hainlerin karşısına dikilenlerin…Sanki kırk yıllık kurmay gibi köprüler ve hava limanları başta stratejik mevkileri, önemli yerleri tutanların vekorunması gerekenlere, kendilerini siper edenlerin… Kendisine kurşun sıkmaya davranan askere, “Oğlum, beni öldüreceksin de eline ne geçecek? Biz aynıyız… Ben öldüğüme yanmam, sevinirim, zira şehit olurum! Sen kaatil olacaksın ona yanarım. Ölürsen mundar (murdar), öldürürsen katil olacaksın” diyerek oyuna gelmiş gafili iknaya çalışanların… Uzaydan gelmiş “Süpermenler” olduğunu veya meleklerden bir ordunun, insan kılığında, bizi korumak için gönderildiğini sanabilirdik..,

Ne olmuştu, olmuştu… Türk milleti bir destan daha yazmıştı… Meydanlara çıkanları ve çıkamayanları ile… Yine bir müdafaa, meydan muharebelerinden üstün zafer olmuştu… Ve bütün dünya parmak ısırmıştı…O uzun gecede, emsali görülmemiş şanlı bir destan… Ezanlar, salâlar; FETÖ’ye bulaşmamış asker, polis ve halk bir tarafa… Onun hipnotize ettikleri bir tarafa…

Doğru teşhis ve tespitlerde bulunmak için iki zaferimize birlikte bakalım…

Çanakkale’de, “yedi düvelle” savaştık. Düşmananazaran devede kulak hükmünde olsa da düzenli bir ordumuz vardı ve devlet başkanına kadar komuta kademesi mevcuttu.Savaşanlar, aralarında çocuk yaşta olanlar varsa da askerdiler veiyi kötü teçhizatlıydılar. Anası atası, devleti, memleketi, kısaca herkes, “Vatan sevgisi imandandır” inancındaydı. Sevgililerin, anaların babaların, evlâtların, halkınduaları onlarlaydı... Anaları, “Peygamber Ocağı”na, kına yakıp göndermişti, kurbanlık Koçyiğitleri... Karşımızda dost kisvesinde hain değil, apaçık düşman vardı.15 Temmuz’da ise ne ordusu ve komuta kademesi; en küçük birlik söz konusu değildi… Korunması gereken ise bizzat, bizi himaye edecek devlet ve güvendiğimiz “Peygamber Ocağı”nın ta kendisi idi.15 Temmuz Destanı; gönüllü, silâhsız, desteksiz, savaş konusunda bilgisiz,haberleşmesi ferdî imkânlara bağlı sivil ve aldatılmamış polis ve askerlerle yazıldı.Hangi meydanda hangi olay, nerede, ne zaman, nasıl başlayacak meçhul. Ne zaman biteceği, ne olacağı, ne yana akacağı belirsiz… Dost kim, düşman kim belli değil… Her başımıza ateş düşebilir, tank ezebilirdi.Kendinden başka kimseden emin olamazsın…Tasarlamaya, plân ve programa zaman ve imkân yok…“Ben yoksam, kimse yoktur düsturunda”kelle koltukta serdengeçtiler…  Bir kişiye bile meramlarını en alt perdeden ifade edebilmeleri mümkün değil…Ellerinde sadece bayrak; kütüphaneler dolusu nutka bedel bayrak!Bir saniye sonrası meçhul… Buna karşılık, hainler; bizim devletimizin imkânlarıyla donanmış, emir komutası var, haberleşme başta her imkâna sahip…Önceden lüks mekânlarda, güçlü gizli servislerle toplantılar… Ağababalarından, taktikler, paralar, vaatler; kurmaylarından plânlar…Milletin meclisini bombalayabiliyorlar, devletin uçaklarını kullanabiliyorlar, devletin televizyonunu kullanmaya teşebbüs edebiliyorlardı. Örgütlü… Organize… Dünya kabadayılarının güvenceleriylegururlu ve kibirliler.Canvermeye değecek değeri olan kahramanlar;asker kisvesine bürünmüş mankurtlara ve gözü dönmüş piyonlara karşı… 15 Temmuz’da, neye niçin karşı çıktığın bilen fedailer; rütbelileri hain, diğerleri yaptığından gafil, asker elbiselisürülerin bütün imkânlarını yerle bir etti. “Vatan sevgisi imandandır” emri, içimizdeki kahramanlık cevherini,menfi şartlara rağmen, harekete geçirmişti.

 

Küfür üzerimize askerle gelinmeyeceğini anladı ve içimize bizden görünen megaloman vasıtasıyla ajanlarını sızdırttı. Hedef, bizzat devlet ve “Peygamber Ocağı” idi… Türk milleti, “Allah zeval vermesin” diye dua ettiği devletinin ve Peygamber Ocağı’nın tehlikede olduğunu, yarım yüzyıllık gaflete rağmen, gizli antenleriyle hissetti… Hissettirildi…Allah basiret verdi, her fert, ‘ben varsam, devlete zeval olmaz!’ ve ‘ben varsam Mehmetçik bende yaşar, hainde değil, Peygamber Ocağı bende tüter, kisvede değil’ şuuruyla, indifa etti, şahlandı. 15 Temmuz destanını işte Türk ruh kökünde yaşayan, her ferdi tabiî Mehmetçik olan, “Vatan sevgisi imandandır” emrinden doğan Peygamber Ocağı; o iman manzumesi hayata hâkim olsun diye yazdı… “Her Türk asker doğar!” fantezi bir slogan değil; bu ruhun doğurduğu bir aşktır, duadır, teminattır!..


Bu yazıya yorum ekleyin

Adınız
E-posta Adresiniz
Yorumunuz
 

CAPTCHA


Resimdeki rakamları bu alana yazınız


Eklenen Yorumlar


Henüz yorum bırakılmadı...
 
‘PEYGAMBER OCAĞI BENDE TÜ... - Sayı 93
Tek mısra yeter... - Sayı 92
Üstad için yaz? kaleme al... - Sayı 92
Bir gelinlik kaldı... - Sayı 91
Tüm Yazıları

Gelecek sayı konusu (94):
"Dil; milletin hayata, eşya ve hadiselere bakış, hayatı ve eşyayı algılayış, anlayış ve yorumlayış tefekkürüdür... Milletin tefekkür yüceliği ve zaafı, dilde ve dille tezahür eder... Dilini geliştirmek isteyen millet, hayatı ve eşyayı isimlendirme noktasında, fikre derinden değer vermelidir..."



Son Eklenen Yorumlardan
 Bir yazar için en değerli anlardan biri, "Anlaşıldığı An" olmalı...Yazılan bir yarımın, okuyucularıy... Işın Erenoğlu Üstündağ

 Yüreğinize ve elinize sağlık, CHP ve onu hazırlayan jön Türkler ancak böyle güzel açıklanabilirdi. ... Ahmet Güney

 Ayaklar baş, kavuk ile örtülmüş teşbih güzel olmuş.... nitrojen

 Abi eline yüreğine kalemine sağlık. Abi genç şairlerden yeri bambaşka olan bir şair yürekli insansın... Ahmet70

 maşallah çok güzel... Dertli İnsan


Çaresizlik yoktur, umutsuzluk vardır. Engellerin yıkılması umut etmeyi umut etmekle başlayacaktır.
Kardelen: Sayı 1, Temmuz 1992
YÜZ ON BİR KERE MENEKŞE
ZÜMRÜT
İHTİLAL
‘PEYGAMBER OCAĞI BENDE TÜTER!’
KAHRAMAN MİLLET
ZÜMRÜT
LİSAN-I BİLECİK
ÇAPSIZ VE SEVİYESİZLER!...
Yavuz Sert - ANNELERİMİZ 14 HZ. Ü...
Ali Erdal - ‘PEYGAMBER OCAĞI BEN...
Kadir Bayrak - TÜRK KİMLİĞİ
Sinan Ayhan - “Küfür Tek Millettir...
Sinan Ayhan - KAHRAMAN MİLLET
Necip Fazıl Kısakürek - İHTİLAL
Dergi Editörü - NİYE YAZIYORUM?
Site Editörü - 15 TEMMUZ’DAN DERS A...
Haceloğlu - "KAHRAMAN"MIŞ...
Mehmet Hasret - DERVİŞ SÖZÜ
Kürsü Nizam - GIDA
Acıyorum - KARAKTER EDİNMİŞLER
Acıyorum - TİYATRO
Necdet Uçak - 15 TEMMUZ DARBE KALK...
Necdet Uçak - MEVL’M
Necdet Uçak - GAZİLERİMİZ VE ŞEHİT...
Mustafa Büyükgüner - OLAYLARA BAKIŞ
Kardelen Dergisi - BİLDİRİ
Hızır İrfan Önder - GECEYİ ÖRT ÜSTÜME
Mehmet Balcı - YUH
Mehmet Balcı - ZAMANE DESTANI
Fatih Öncü - ESRÂR
Ahmet Çelebi - SEN VE BEN
İğneci - MESAJ KİME
Kubilay Ertekin - ÇAPSIZ VE SEVİYESİZL...
İbrahim Şaşma - LİSAN-I BİLECİK
Halis Arlıoğlu - HENGÂME-İ REFERANDUM
Halis Arlıoğlu - BİR GÖNÜL YANGINI
Halis Arlıoğlu - HÂTIRÂLAR
Av. Özgür Alkan ALKIŞ - 15 Temmuz Kahramanlı...
Ahmet Değirmenci - DESTAN
Büşra Doğramacı - SERZENİŞ
Bahadır Kaya - MEDYA SEPETİ
Murat Yaramaz - MİZAH KÖŞESİ
Murat Yaramaz - ŞARK
Murat Yaramaz - ETKİLEŞİM
Murat Yaramaz - RAHMET
Murat Yaramaz - SÜKÛT
Işın Erenoğlu Üstündağ - ZÜMRÜT
Alkışlıyorum - ALKIŞLIYORUM
Ahmet Yalçınkaya - SINAV
Ferhat Nitin - YÜZ ON BİR KERE MENE...
Tamer Uysal - YAZDAN KALMA BİR YAZ...
 
 
23 Mart 2005 tarihinden beri
 Ziyaretçi Sayısı Toplam : 3390937
 Bugün : 70
 Tekil Ziyaretçi Sayısı Toplam : 408968
 Bugün : 2
 Tekil Ziyaretçi Sayısı (dün) Toplam : 64
 93. Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 4
 Önceki Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 5
Son Güncellenme: 13 Ağustos 2017
Künye | Abonelik | İletişim