Kardelen'i DergiKapinda.com sitesinden satın alabilirsiniz.        Kardelen Twitter'da...        Kardelen 30 Yaşında!..       
    Yorum Ekle     273 kez okundu.     Henüz yorum bırakılmadı.     Yazara Mesaj

Anadolu deyince...
Ali Erdal

  Sayı: 106 -

Otobüsten inen yolcu, uzakta yeşillikler arasında pek şirin görünen köye baktı:

“Marsilya kiremitle” örtülü, beyaz sıvalı cami ve şehadet parmağı gibi gökleri işaret eden incecik minare… Ve çevresinde evler… Dünya üzerinde güneş sistemi… Sanki sihirli bir el, rüya âlemlerinden getirmiş bu sistemi… Minarenin ucundan tutup, dünyamıza konduruvermiş… Ucundaki (alem) de o âlemden nişane…

Yolcu çantalarını alıp köyün yolunu tuttu. Düşünüyor:

Sözde Anadolucular, “Ne güzel bulursun, gezsen Anadolu’yu” demişler… Demişler ama ne gezmişler, ne bu güzelliğin kaynağını araştırmışlar… Ne de bu güzelliğin kaybolmakta olduğunu görmüşler… Zaten de “gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür” diyerek, Anadolu’dan uzak olduklarını itiraf etmişler. “Ne hoş toprakları var, buzdan kaynakları var” diyenler, kel tepeleri ve boş tarlaları görememişler. Anadolu’nun kabuğuna bile yabancı bu uzaktan kumandalı övgücüler, bırakın görünmeyeni, görünen köyü kılavuzla bile tanımaktan aciz insancıklar…

Yolcu, bir üniversitede asistandır. “Anadoluculuk” adındaki tezini yazabilmek için köyüne, yani Anadolu’ya gitmektedir.

Düşüncelerinin sırtında bir saatlik yolu, nasıl katettiğini anlayamadı. Mezarlığa varmıştı bile. Dikilip Fatiha okudu. Yaşlı ağaçlarla baş başa tefekküre dalan taşların arasına karadiken gibi giren kibirli beton yığınlarının arttığını görünce mırıldandı:

–Her kıymet, suya düşmüş kerpiç gibi eriyor…

Uzaktan pek şirin görünen, yaklaşınca yavaş yavaş gerçekleri belirmeye başlayan köyüne baktı:

En az elli yıldır tamir görmemiş, toprakla bile sıvanmamış, âdetâ anlaşılmaz bir kahırla ihmal edilmiş, ayakta kalmaları dünyanın sekizinci harikası sayılabilecek yamru yumru evler… Eski intizamını hatırlatmaktan aciz kaldırımlar…

Sıska hayvanlarını suya götüren çıplak ayaklı cılız çocuklar, iri gözlerini kısmış, asırlık bir şüpheyle bu “yabancı”ya bakıyorlar.

Hamamın devrik koca kapısına birkaç çocuk, taşlarla çiviler çakıyor. Şehit akıncının kalkanı gibi yerde yatan demir külhan kapağına birkaçı tebeşire benzer taşlarla bir şeyler çiziyor.

Onu gören her çocuk, oyunu bırakıyor ve silâh menzili dışından kısık gözlerle bakıyor. Asistan bu tavrın çocuğudur, bunun ne demek olduğunu bilir.

Bu milletin nelere, niçin küstüğünü anlamayanlar, Anadolu’yu soğuk, pis, yamyamlardan bile geri insan – hattâ hayvan diyeni de var – deposu görmüşler ve tiksinmişler. Anadolu da geri kalmışlığının suçlusu bu çeyrek aydınlara “Yaban” demiş ve daha fazla tiksinmiş onlardan.

Küçükler bilmez ama, büyükler onu iyi tanır. Büyükler, hararetle hoş geldin dedi ve samimiyetle kucakladı. Bu alâka çocukların yüzünü aydınlattı, soluk dudaklarında güller açtı, gözleri mücevherler gibi parladı. Yavaş yavaş toplandılar. Büyüklerin de teşvikiyle, sıraya girip, hoş geldin dediler, elini öptüler. Bir uyanık, kimlerden olduğunu öğrendi ve müjdeye koştu; hatırı sayılır bir para ile döndü. Asistanı muhabbetle kucaklayanlar, görüşme temennisiyle onu evine yolladılar.

Çeşmeye doğru hızla yürüdü. Kadınlar, uzak yıldızlar kadar esrarlı bakıyor.

Kabartma (Sahibülhayrat) yazısı bulunan, her tarafı yontma taş olan çeşme, rütbeleri haksız yere sökülmüş bir paşa vakarı içinde… Ustaca yontulmuş taşların çatlakları, çimento ile acemice kapatılmış. Kalın bir çift borunun birinden incecik su akıyor. Biri küçük, diğeri büyük iki olukta pek az su…

Çeşmenin karşısında, sıvaları dökük, şahnişinleri bozuk, saçakları çökük bir ev… Çileli başının, her gelişinde biraz daha eğildiğini gördüğü bu ev, doğup büyüdüğü konaktır.

Dişlek masal cadısına dönmüş büyük avlu kapısı, pek sevdiği iri pirinç tokmağına vuramadan gürültüyle açıldı. Dünyanın en samimi karşılama ekibi göründü. Babası dâhil hepsi kapıda… Yeğenleri kuş gibi çırpınıyor:

–Amca!..

Boynuna atıldılar. Çantalarını bırakıp, yeğenlerini kucağına aldı. Annesine bakıp gülümsedikten sonra, ustalıkla döşenmiş kırmızı-beyaz taşların arasındaki oyuklara basmamaya dikkat ederek babasına yürüdü.

Her gelişinde bu avlu, köyün ta alt başındaki dayılarının avlusunu hatırlatır. Birisi öbürünün kopyasıdır. Buna ilk dikkat ettiği gün, hayret etmiştir. Bu o zaman idrak edebildiği en geniş mesafedir. Biraz büyüyünce bu benzerliğin eve ait tüm unsurları kapsadığını fark edecek ve hayreti artacaktır. Bu halin üç kıtaya şamil bir coğrafyada olduğunu seneler sonra öğrenecek ve hayretine hayranlık eklenecektir.

Hararetle öpüşmelerden sonra, babası onu ısrarla önden yürümesi için iki eliyle omuzlarından tutup merdivenlere sürdü.

Sert ağaçtan yapılmış üç parmak kalınlığındaki merdivenler, evin yaşının en az bir asır olduğunun belgelerinden biri. Basamaklar sevinç çığlıkları atıyor:

–Hoş geldin!.. Hoş geldin!..

Bu konak, bir zamanlar köyün hükûmet merkezi, hastanesi, karargâhı, fikir ve sohbet ocağı, mahkemesi; kısaca her şeyi idi. Şimdi imkânları sökülüp alındıysa, konağın suçu ne? Kahrolsun ağalar, diye haykırmak neyi halleder? Peki kahrolsun da, yerini ne dolduracak? Yeri boş işte…

Dışı döküktür ama evin, içi bakımlı. Bu da Anadolu’nun anlaşılamayan tezatlarının birisi. Beyaz sıvalı, temiz çamaşır kokan, tavanı nakışlı, ceviz dolaplı ve sandıklı, işlemeli duvar yastıklı ve minderli odada çalışıyor. Her yerde temizliğin şanlı imzası var. Eserinin ortalarında:

Anadolu’nun kıymetini, ruhunu bilmeyenler anlamaz; anlayamaz. Anadolucu geçinen budalalar, gerili çamaşır iplerini esrarlı dekor, akan çatı sebebiyle konan kapları büyücü çanağı sanan sır budalası Avrupalı’dan bile uzaktır ona…

Geç vakitlere kadar çalışıyor… Yarısından sonra uyuduğu bir gece, bir rüya gördü. Kendisine denildi ki:

–Anadolu’yu anlamayanları bir marifetmiş gibi tesbit ediyorsun… Anadolu nedir, onu biliyor musun? O bir mekân ismi değil; bir ruhtur… O ruhun zarfı Anadolu…

Son cümleler, bir tokat gibi şakladı:

–Yorganı fırlat ve etrafına bak!.. Bir yabancı olma öz yurduna!.. Bak bakalım, Anadolu kendisini nasıl tanıtıyor…

Şaklayan tokadın tesiriyle uyandı. Pencereye koştu. Açılmasını bekliyormuş gibi, mekân isimleri zihnine doluverdi… Asırlardır söylenen isimler: Türbe, Akıncı, Erenler, İztaşı (Peygamber atının ayakizi bulunan taş), Yazılıkaya (Hilkatten Peygamberin adı yazılı), Dedeler…

Manevî bir yumakla sarılmıştı. Sabah aydınlığındaki tabiat, maddeleşmiş bir fikir oldu ve bir gelin gibi kendini arzetti. Sabah ezanının hırıltılı hoparlörden ve sır idrakinden yoksun okunuşu bile kaleminin yolunu tıkayamazdı artık. Onun hakikatini bildikten sonra…

Eserinin arka kapağına şunları yazdı:

“Anadolu, miligramında bilmem ne kadar enerji bulunan manevî bir (uranyum)dur. Tükendi, mecali kalmadı sanılan bu (uranyum), bir gün çatlayacak ve dostlarını ihya, düşmanlarını tahrip edecektir. Buna inanıyorum!”

Ayrılırken, merdivenler ümitle hıçkırıyor:

–Buna inanıyorum!.. Buna inanıyorum!

Köyden çıktı. Düşünceler içinde vadide yürürken, tepeden gelen bir nâra ile daldığı âlemden sıyrıldı. Bir kayanın tepesinde köyün meczubu dikiliyor… Gür sesi ile haykırdı:

–Korktun mu bizim oğlan?

–Evet…

–Allah’tan kork!

Ne diyeceğini şaşırdı. Çığlığa benzeyen kahkahaları ortalığı çınlattı. Avrupa’nın delileri, şatoları gözünün önünden geçti… Vampir filimlerini düşündü… Anadolu’nun akıllısı bir yana delisi bile bir harika, diye düşündü. “Harika”nın sesi yine çınladı:

–Kitabına beni de yaz!.. Rüyanı yazdın mı?

–Hayır!..

–Yaz yaz!.. Asıl onu yaz!..


Bu yazıya yorum ekleyin

Adınız
E-posta Adresiniz
Yorumunuz
 

CAPTCHA


Resimdeki rakamları bu alana yazınız


Eklenen Yorumlar


Henız yorum bırakılmadı...
 
Hayal mi?... - Sayı 107
Büyük olmak mecburiyeti... - Sayı 107
Anadolu deyince...... - Sayı 106
Türk kimliğini nerede ara... - Sayı 106
Tüm Yazıları

ASKIDA ABONELİK: Siz de "askıda abonelik kampanyası"na destek olmak ister misiniz?

Gelecek sayı konusu (108): Rahman ve Rahim Olan Allah'ın; "Ve seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik." (Enbiya, 107) ve "İçinizden Allah'ın lütfuna ve âhiret gününe umut bağlayanlar, Allah'ı çokça ananlar için hiç şüphe yok ki, Resûlullah'ta güzel bir örneklik vardır." (Ahzab, 21) buyurduğu Efendimiz'in (sav) söz davranış ve yaşayışlarında, örnekliğinde ve önderliğinde mânâsını bulan sünnet ve ehl-i sünnet müesseseleri...

Son Eklenen Yorumlardan
 Bir kımıltının bir kenara süpürdüğü beden im, aklım fırtınalara göğüs gerdikten sonra var mı bir hük... Sinan AYHAN

 Bilimi bilmemek, ilimden dem almak duası ile...... Sinan AYHAN

 Evet, sayın Erdal Kurtuldu hocamızın yazdığı bu yazdığı bizzat Kardelen dergisinde okumuştum . Şimdi... Osman Cemal Kızılaslan

 Üstadı saygı ve rahmetle anıyor... çektiğifikir sancısından bizlerede bir katre bahşetmesiniRABBÜL Â... Hasan GÖRAL

 Üstadı saygı ve rahmetle anıyor... çektiğifikir sancısından bizlerede bir katre bahsetmesiniRABBÜL Â... Hasan GÖRAL


Emanet gazete isteyen, “bakabilir miyim?” diyor; “okuyabilir miyim” değil… Demek okunması gereken gazeteler, bakılır duruma düşmüş; yani albüm olmuş… Hem de (görmeyen gözlere yazıklar olsun) “fuhş albümü”…
Ortada bir basın olmadığına göre, neyin krizinden söz ediyorlar?..
Kardelen: Sayı 1, Temmuz 1993
Tek kelimeyle kurtuluş yolu
YALÇIN TOPÇU İLE RÖPORTAJ -
Büyük olmak mecburiyeti
Birliğimizi daim eyle
Türkün kimliği
Kımıltı
Dubalı dünya düzeni -IV-


Ali Erdal - Büyük olmak mecburiy...
Ali Erdal - Hayal mi?
Kadir Bayrak - Türk birliği üzerine...
Kadir Bayrak - İç hatlar
Sinan Ayhan - Meselenin ruhu
Sinan Ayhan - Şaire hüzün yakışır
Necip Fazıl Kısakürek - Tek kelimeyle kurtul...
Fatma Pekşen - Çay
Dergi Editörü - Birliğimizi daim eyl...
Site Editörü - Türkün kimliği
Mehmet Hasret - Düşüneceksin
Gönüldaş - Türk birliği
Acıyorum - Acıyorum
Necdet Uçak - Helâlleş
Necdet Uçak - Büyü çocuğum
Necdet Uçak - Ömür
Kardelen Dergisi - Kardelenden haberler...
Kardelen Dergisi - Gelecek sayı konusu ...
M. Nihat Malkoç - İkindi rubaileri
Hızır İrfan Önder - Canımızsın Azerbayca...
Ayhan Aslan - Nedâmet
Ayhan Aslan - Çözüm
Olgun Albayrak - Türkü
Mehmet Balcı - Korona
Mehmet Balcı - Karabağım
Muhsin Hamdi Alkış - Çoklu birlik, çokluk...
Muhsin Hamdi Alkış - Olaylara bakış - 107
Kubilay Ertekin - Düşman içerde
Mesut İlkay Yanık - Osmaniyeli
Halis Arlıoğlu - İçi boşaltılmış mill...
Ahmet Değirmenci - YALÇIN TOPÇU İLE RÖP...
Ahmet Değirmenci - Nerede kaldı yağmurl...
Kürsü Kainatın Efendisi - Mucize
Murat Yaramaz - Medya Sepeti
Murat Yaramaz - İsraf
Murat Yaramaz - Suç
Murat Yaramaz - Çelik
Mahmut Topbaşlı - Binip sevda atına
Erdal Kozankaya - İnsan ömrü de mevsim...
Mehmet Akif Bozkurt - Ben kim miyim?
Ferhat Nitin - Bir tufanda yolcu
Mehmet izzet Gülenler - Dubalı dünya düzeni ...
İsmail Güçtaş - Mehmetim
İsmail Güçtaş - Cühelâ
Erkan Karakaya - Ne zaman
Gülşen Ayhan - Gömlekten
Mertali Mermer - Kımıltı
Cemal Karsavan - Aşk yandı ay bana gü...
İlkay Coşkun - Türk birliği ideali
Vildan Poyraz Coşkun - Daha dün gibi
Vildan Poyraz Coşkun - Zor günler
Erdal Kurtuldu - Cehâletin istilası
Gülzira Şaripova - Sahibine bırakılsın ...
Gennady (Henrikh) Gergardovich Dick - Parys gömlek
Özkan Aydoğan - Eriklerde
Rıdvan Yıldız - Hiç
 
 
23 Mart 2005 tarihinden beri
 Ziyaretçi Sayısı Toplam : 8367218
 Bugün : 623
 Tekil Ziyaretçi Sayısı Toplam : 526890
 Bugün : 17
 Tekil Ziyaretçi Sayısı (dün) Toplam : 74
 107. Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 2
 Önceki Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 3
Son Güncellenme: 21 Şubat 2021
Künye | Abonelik | İletişim