Benliğini arayan
Mertali Mermer

  Sayı: 106 -

Tweetle

(I)

Yalnızlığı özüne ekleyen

Bir şairin kendisidir yazdığı şiir

O eski alışkanlığıdır, bırakmadı.

Hep eskimiş imgelerle karşılaşır

Ellerinden tutup, bana getirir

Diğer alışkanlığı devam ediyor hâlâ

Yeterince saklayamaz kendini

Bu nedenle alışmıştır anlaşılmamaya

Avcıları korkuttuğunu yazarlar

Durup, son dizede anlatır nedenini

Hangi rıhtımda denizi kucaklıyor şimdi

Arıyordu şair, buldu mu kimliğini

O dikkatsiz yürür, unutkandır, biliriz

Üşüyen dizeleri besler penceresinde

O dizeleri yakalayıp, götürebilirsiniz

Bir papatya niyetine eşinize

(II)

Papatya dedim de hatırladım

Gülerdi bu kelime, şiirde geçtiğinde

Ama acıtan yanıyla

Papatya tarlası gelirdi gözünün önüne

Tekrir sayılmaz çok kullanılması

Papatya kokusu bulunan dizelerde

Papatya nerede koklanır peki

Otobüsün uğramadığı şiir durağında

(III)

Bu son bölümdür, yazarı bilinmeli

Onun şiiri aşkı anlatır

Yemek meraklısı lokantaları

Sıra gelmez aşçıya, o ne anlar

Kederin şiirle nasıl kesiştiğini

Suratını hep yemek buharı kaplamış, aşçı

Daima bir sıcaklığı öpmüştür

O şair midir ki mürekkep kokusu tanısın

O aşçıdır, bu şiirde bir imge

Anlatmak için bazı şeyleri

Araç olacak belki de