17 Aralık'ta yapılan Avrupa Birliği toplantısına katılan devlet adamları, toplantı sonunda yine bir "aile fotoğrafı" çektirdiler. Her biri, nerede duracaklarını belirtmek için yere konan küçük bayraklarının üzerine basıp, en şirin pozlarını takındılar. Sadece bizim başbakanımız ve dışişleri bakanımız, -evet sadece bizimkiler- bayraklarının üzerine basmadılar, yerden bayrakları saygıyla aldılar ve hıfzettiler.

Bayrağa basmayanları takdir. Evet ama, asıl takdir edilmesi gereken, üzerine basılmayan bayrak; bayrağımız! Üzerine basılmak yakışmayacak bayrağımız. Ufacık, bildiğiniz en ufak şey neyse işte o kadar, içinde bayrağımızın temsil ettiklerine dair bir iman taşıyan kimse, o bayrağa basmaz, basamaz! Basmamak ne ki?.. Basmamak tesbiti hiç kalır; uğruna ölünür. Bir Batılı, "uğruna hayatınızı vereceğiniz değerleriniz yoksa, hayatınızın da değeri yoktur" diyor. Bu bayrak, bu ayyıldızlı bayrağımız, bu göklerin "kırmızı-beyaz süsü", uğruna hayatımızı verebileceğimiz değerleri temsil ediyor. O mânâların sembolü. O mânâlardan en ufak bir kırıntı taşıyan bir kimseye saygı göstertir. Kişileri, bayrak saygıya sevkeder, bayrağa saygıyı telkin eder, hattâ emreder!.. Daha doğrusu, onun temsil ettiği mânâlar, insanı yönlendirir.

Durumu daha açık ortaya koyalım. Bir millet var... Onun, uğruna hayat verilmeye değecek değerleri var... Bayrağında da bunlar temsil ediliyor...

BU BAYRAĞA BASILAMAZ!

Bir hacı anlatıyor. Bir Endonezyalı, Kâbe'nin önünde, işaretle çantamın üzerindeki bayrağımızın ne ifade ettiğini sordu.
 »Devamı

Başımıza ne geldiyse, İslâm’ı bilmemekten geldi...

Meselâ İmam-ı Gazalî’yi tanısaydık, nasihatine kulak verirdik:

“EĞER BİR HATİP DİNLEYENLERİ AĞLATMAYA VE CEZBE HALİNE DÜŞÜRÜP YAKA PAÇA YIRTMAYA ÇALIŞIYORSA BİLİN Kİ O SAMİMİ DEĞİL, GAFİLDİR.”

İmam-ı Gazalî’yi tanısaydık ve nasihatine kulak verseydik, Gülen’in ne mal olduğunu, daha işin başında anlardık....

Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’daki okul cinayetleri ülkeyi salladı. Millet ayağa kalktı. Ayrıca yetkililer ve olaya sebep olanlar gençlerin bu hale gelmesini teşvik ve tahrik eden mahut siyasî yapı bile yaptığı maneviyat düşmanlığını unutarak timsah gözyaşları dökmeye başladı. Aslında “perşembenin gelişi çarşambadan bellidir!” kavlince böylesi olaylara ve daha beterlerine şaşırılmaması gerekirdi. Çünkü alkolizm ve uyuşturucunun, sigara içmenin ilkokullara kadar indiğini söyleyen yetkililer ve yetkisizlerdi. Bu işi günlerce ve aylarca haber konusu yapan da ülkenin medyalarıydı. B...

DIŞ GÜDÜMLÜ PARALEL DEVLET YAPILANMASININ VATANA İHANETİNİ, İŞGAL MAKSATLI GECE BASKININI TELİN VE KAHRAMAN TÜRK MİLLETİ'Nİ TEBRİK!..

KARDELEN DERGİSİ OLARAK DİYORUZ Kİ... 15 TEMMUZ GECESİ DIŞ DESTEKLİ VE GÜDÜMLÜ BİR PARALEL İHANET ŞEBEKESİNİN, GERÇEK YÜZLERİNİ BİR KEZ DAHA ORTAYA KOYARAK, 

MillÎ İRADENİN TECELLİGÂHI TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ'NE, KAMU KURUMLARINA, KENDİ SİLÂH ARKADAŞLARINA, DEVLETİMİZE, MİLLETİMİZE  DARBEYE KARŞI SOKAĞA ÇIKAN KAHRAMAN HALKIMIZA CANİCE VE GÖZÜ DÖNMÜŞ BİÇİMDE SALDIRARAK YÜZLE...

TAKİP EDİLECEK FİKİR SİSTEMİ

CHP’deki gladyatör dövüşlerini, son yıllara mahsus sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Tarihi çok eski. Bu CHP klâsiği gittikçe şiddetlenerek  ve yaygınlaşarak bugünlere geldi. Bugünün farkı öncekilerden çok şiddetli olması ve canlı yayın misali alenîleşmesi.  Artık kol kesiliyor ama yen içinde kalmıyor, kalamıyor. Tartışmalar, kavgaya, kavgalar savaşa döndü; fertleri aştı ve gruplaştı, sistemli hale geldi.

CHP’deki nefsanî didişmeler, ilk günden beri var. “Biz söylesek l...

50. TOPLANTI

Kardelen Dergisi yazarlar toplantısının 50.si, 25 Nisan 2026 tarihinde gerçekleştirildi. Otuz beş yılı aşkın bir süredir Türk irfan hayatına ve edebiyat dünyasına değerler kazandıran Kardelen Dergisi, yayın kurulunun katılımıyla düzenlenen 50. istişare toplantısını büyük bir coşku ve derin tefekkür ikliminde gerçekleştirdi.

Yönetimini Murat Yaramaz’ın üstlendiği 50. toplantı, açılışta okunan anlamlı mısralarla başladı. Toplantı Başkanı Yaramaz, bu buluşmaların bir tefekkür ve muhabbet zinciri oluşturduğuna dikkat çekerek, &l...

Bu şaşkınlık kimisinde aldatıldığını fark etmenin çıplak gerçekliğiyle bir pişmanlığa dönüşmüşken, kimisinde ise hâlâ kabul edememenin acısı ile inkâr etme, sebep arama psikolojisi halinde... Gözleri akıllı telefonlarının ekranlarına kilitlenmiş, çok sevdikleri ve özgürlük alanı olarak ilân ettikleri sosyal medya hesaplarında olayın vehâmetini araştırıyorlar. 

​Türk sekülerizmi, ilk defa bu kadar şaşırmış ve ne yapacağını bilmez halde; yıllardır söylediği şarkılardan ziyade adliye haberler...