Gazeller
Mehmet Ârif Erişmiş

  Sayı: 82 - Ekim / Aralık 2014

Tweetle

GAZEL 12 (Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilün)

Şol diyâr-ı Rûm içünde şâir-i bâkî misün

Âteş-i dîle bu kevseri sunan sâkî misün

Nev-be-nev zafere erişen şu şeyh gâlib gibi

Bülbül-i şeydâya bâkî olmaya tâlib misün

Kalem-i lisân ola neş’e ayân nedîm gibi

Dehr-i dûn içre ki gâlib gelmeye kadîm misün

Zerre de olsa şu âlem-i ma’nâ nef’î gibi

Ol sihâm-ı bile nedîm et ki sen nâfî misün

Bu tarîk-i ehl-i dîl nef’î desin tâbi’ misün

GAZEL 8 (Fâ'ilâtün Fâ'ilâtün Fâ'ilâtün Fâ'ilün)

Sana görünen bahâristan bu değilmiş meğer 

Gayesi bahâr-ı ömrünü de almakmış meğer

Aç senâyâ oldunuz sanki o da size semîh

Ol garîb-âne günahı yâri sevmekmiş meğer

Sen ciğer-pâreni yek-bâre verib oldun selîb

Amma senânir-cilâs olanda yemekmiş meğer

Nerde eski hâl-i keyfin yıktı seni ol selîs

İmdi bakmazlar niyet hep sana gülmekmiş meğer

Dinle sözlerim ki der 'Ârif bırak sen kal selîm

Bilmesin yalancı sansın seni yalanmış meğer

GAZEL 10 (Fâ'ilâtün, Fâ'ilâtün, Fâ'ilâtün, Fâ'ilün)

 Senü görmek maksad-ı teşbih soran dil nerdesün

 Haste-dil çün bulamaz senü diye der nerdesün

 Leb-i cânân rû-yi hûb ebrû-yi zâl-i zer olan

 Razı bu gönül ki ebr u mîg gibi gel nerdesün

 Dîde-i giryân ile bâb-ı saâdete gelen

 Şu garibe çok degül bir kez haber ver nerdesün

 Hûş-nümâ sende o hazineyi bendim ki bulan

 Bilirüm gelmez hazîne ser-i divâr nerdesün

 'Ârifi hayâl-i âşık-âneye teslim eden

 Durma öyle dürr-i berfin işte şitâ nerdesün

GAZEL 14 (Fâ'ilâtün, Fâ'ilâtün, Fâ'ilâtün, Fâ'ilâtün)

Divara baksam da sûretin görünen ey perî yâr

Sivari biner ata ki gubarı sen ey perî yâr

Deşme artık kalbimi hûn kalmadı ciğerde al bak

Seyl olur eşk-i revânım sana yoksun ey perî yâr

Al bu zenciri vefâsız istemem artık ya sen tak

Ya da göster yüzini gönül alışmış ey perî yâr

Soldu yapraklar ki demez oldular zikirle yâ hâk

Fark ider mi acaba bilmem ki gelsen ey perî yâr

'Ârifîye hasl olur cemâli diyü doldu varak

Yazdığı her beyti yek bâr gûşda duysan ey perî yâr

GAZEL (Mefâ’ilün, Mefâ’ilün,  Mefâ’ilün,  Mefâ’ilün)

 Şerâre eyledü bezm-i fukâra dîde sen söyler 

 Yanar od gibi âh u figânla nice sen söyler

  Firâk u derd ile bab-ı safâ’-yı selâmına ki

 Yetiştüm hûn-feşân kalb ile anda bile sen söyler

 Felekler kim duyar ser-zenişim ahvâl-i perişân

 Ki ağlarlar guş-ı ruhumda dembedem ya sen söyler

 Nedür  mestâne olduğum o dilber-i ra’nâ diyü

 Mey-i hun-ı cefâ içen dil-i sûzân da sen söyler

 Ya ‘Ârifsen çâre bul bu dâg-ı derûnuma

Ya ‘ömr-i hazîn ü me’yûsum her dem sen söyler