Ben sevdayı aradım
İbrahim Şaşma

  Sayı: 100 -

Tweetle

Bilmeyen bilsin beni, ben bir derviş Yunus’um.

Bir katreden ibaret,  dipsiz bir okyanusum.

Bilmeyenin sırtında, belli ki ağır yüktüm.

Aşka tutundukça ben, deryalardan büyüktüm.

Sanmayın acuzeyim, sanmayın dil-i zarım.

Bitmedi bitmeyecek, sevdaya intizarım.

Kaç diyarda mezarı kazılmıştı cismimin.

Benden çıkmış idim ben, hükmü yoktu ismimin.

Közüm kül mü tutardı yanarken içten içe.

Var’a sığındım her dem, sırtımı dönüp hiçe.

Lisanımda yer yoktu gönül kıracak söze.

Tahta çıkmak neyime, inmek istedim öze.

Aldığım her nefeste, cihanda adım adım.

Âdemin kaybettiği, ben sevdayı aradım.

Kırk katmerli alnımın, akı olan bir aşkmış.

Anladım fani dünya, bâki olan bir aşkmış.

Yaşadım ve inandım, inandığıma yandım.

Sevdanın tan yerinde,  muhabbete uyandım

Yan sen de yananlarla, yandığın kadar hürsün.

Yan barışın nârında âlem bir ışık görsün.

İncinmem unutsanız, akla düşmesem başka.

Hatırım varsa eğer, sırt dönmeyin o aşka.

Yol muhabbet yoludur, yürümekti inadım.

Uçtum gönül semamda, olmasa da kanadım.

Terazim hak tartısı, ibre benim, ok benim.

Doğru sözle doydum ben, karnım öyle tok benim.

Aldığım her nefeste, cihanda adım adım.

Âdemin kaybettiği, ben sevdayı aradım.

Sırtımda gönül heybem, iki gözden ibaret.

Âdemin büyüklüğü, kalan izden ibaret.

Öyle bir yer gördüm ki, kuzu âşık kurduna.

Aşkı bilen yürürmüş, bakmaz imiş ardına.

Menzilin gönül senin, artık yola koyulsan.

Sevda ile konuşsan, muştu ile duyulsan.

Bu dergâhta yeri var, özde aşkı olanın.

Anahtarı muhabbet, defi kolay belânın.

Himmetin bulur elbet, cana inayet eden.

Gönüller yapmak varken, gönüller kırmak neden?

Bilmeyen bilsin beni, ben bir derviş Yunus’um.

Bir katreden ibaret, dipsiz bir okyanusum

Aldığım her nefeste, cihanda adım adım.

Âdemin kaybettiği, ben sevdayı aradım.