Emperyalizm ve Ynsan
Emine Akyol

  Sayı: 59 - Ocak / Mart 2008

Tweetle

İnsan; Allah ın yeryüzüne halife olarak seçtiği ve “her şeyi insan için yarattım, sadece insanı kendim için yarattım, sakın kendim için yarattığımı diğerlerinin seviyesine düşürmeyin diye uyardığı insan…

İnsan; yemeyeceğini öldüren tek varlık…

“Şüphesiz insan aşırılığa meyillidir” ifadesiyle; insan, kendisi hakkında uyarılmıştır.

Yaratılmışların en üstünü olmak için yaratılmış olan insan, aşırılığa meyilli oluşuyla yaratılmışların en adisi de olabilen varlık… Dünya bir ekonomik krizi yaşarken Kardelen bu sayıyı ekonomik krize ayırmış ve emin ki çok güzel eserler kaleme alınacak değerli yazarları tarafından…

Amerika gibi büyük bir ekonomi grip olsa diğer ekonomiler zatürreeye yakalanırken; bir büyük kriz… Tüm dünyayı sardı ve gripten öte bir şey olduğu da çoktan kabul edildi… Ama bu konuda yeterli birikimim olduğuna inanmadığım için olayı farklı yönden ele almak istedim. Bir ekonomik kriz baş gösterene kadar geçen süreçte insan unsuruna dikkat çekmek istedim…

İlk olarak DPÜ de 2.Öğretimle girmiş olduğum derslerden birindeki diyalogu aktarmak istiyorum. (2. Öğretim daha ziyade; çalışan, idealist kesimin tercih ettiği bir program olduğundan, derslerimiz çok hummalı tartışmalara sahne oluyordu.) 1994¦1995 yıllarıydı dersimiz İktisadî Analiz ve Rektörümüz İsmail Hakkı Beyin asistanı girmişti dersimize… Bir ara arkadaşlardan bir soru geldi “zengin daha zengin fakir daha fakir nereye kadar?” Hocamız, bir teoriden söz etti… Teoriye göre; zengin ülkeler, sürekli göç alacak ve kişi başına düşen gelirin azalma tehlikesi karşısında, göçün önünü almak için sıkı tedbirler alacaklar. Ancak, kaybedecek bir şeyi kalmayan yoksul sığınmacılar, her ne pahasına olursa olsun gelişmiş ülke vatandaşı olmaya çalışacak… Vatandaşı olamadığı ülkeye terörist saldırılar düzenleyecekler ve gelişmiş ülkelerde terörizm korkusu ve panik hayatı felç edecek. O günlerde umuda yolculuk için evini barkını terk eden insan sayısı dikkati çekmeyecek kadar düşütü…

Aradan 14¦15 yıl geçti… Dünya bir 11 Eylül saldırısına tanık oldu veya öyle olması istendi. Gün olmuyor ki; “umuda yolculuk” adı altında ülkesindeki fakirlikten veya savaştan kaçarak ölümüne bir yolculuğa çıkan insanların olduğu bir tekne devrildi onlarca insan hayatını kaybetti veya aynı dairede yaşayan 50 mülteci yakalandı haberlerini okumadığımız…

Çok ciddi bir rant kaynağı haline gelen bu serüven için gerekli para miktarı 2.000¦5.000 dolar arasında. Söz konusu parayı temin edemeyenler organ mafyasına (ki, insan kaçakçıları veya umut tacirleri adı verilen bu yasa dışı organizasyonların aynı zamanda organ mafyası veya organ mafyasıyla bağlantılı çalıştığı iddiaları yaygın ) böbreklerini satıp ölümüne bu yolculuğa çıkıyorlar…

Yazımızın başında verdiğimiz Hadis-i Kutsî ile insan; dünyadaki her şeyin insan için yaratıldığı, fakat insanın diğer şeyden üstün olduğu; “sakın kendim için yarattığımı diğerlerinin seviyesine düşürmeyin” ifadesiyle uyarıldığı halde, kendi yapmış olduğu sanal ve maddî değerleri, insan hayatının üstünde görüp, onlar için diğer insanları yok etme aşırılığına düşmüş ve 2 dünya savaşı ve onlarca bölgesel savaşla dünyayı bir kaosa sürüklemiştir. Hattâ bunu o boyutlara getirmiştir ki; zengin insanın sağlığı için; diri, fakat fakir insanın, vücut uzuvları para karşılığı gasp edilerek,  kendine en büyük ihaneti yapmıştır.

Birleşmiş Milletler'in küresel göç hakkında 2006 Yılında hazırladığı bir raporda, yaklaşık 190 milyon kişinin memleketleri dışında, bir başka ülkede yaşadığının kaydediliyor. Söz konusu rapora göre, bu rakam 1990 yılına göre dörtte birlik bir artış yaşandığını ortaya koyuyormuş, artışın özellikle başka ülkelerde iş bulmaya gidenlerden kaynaklandığına dikkat çekilirken, göçmenlerin yarısından fazlasının zengin ülkelere gittiği ifade ediliyor. Uluslararası göçün bir yandan büyük bir ekonomik hareketlilik yaratırken, bir yandan da "beyin göçü"ne işaret ettiği belirtiliyor. Guyana, Haiti ve Jamaika'nın en iyi eğitimli kesiminin % 60'ı şu anda ülkelerinin dışında yaşadıkları kaydediliyor.

BM rakamlarına göre 2005 yılında göç edenlerin % 34'ü Avrupa'ya, % 23'ü Kuzey Amerika'ya, %e 28'i Asya'ya, % 9'u Afrika'ya, % 3'ü Güney Amerika'ya ve % 3'ü de Okyanusya ülkelerine göç etmiş. Bu rakamlar dikkate alındığında gelir dağılımındaki adaletsizliğin sonucu olan insan kaçakçılığının ne kadar büyük bir rant oluşturduğu açıkça görülmekte…

Sömürge kavgasını 2 dünya savaşına çevirip, milyonlarca insanın ölümüne sebep olan emperyalist ülkeler bu insanların rızıklarına el atmamış olsaydı; bu insanlar, tüm mazilerini, değer yargılarını, örflerini, kültürlerini ve en önemlisi de yurtlarını geride bırakarak; ömürleri boyu yabancısı kalacakları bir memlekete, canları pahasına gitmek zorunda kalırlar mıydı?

Amerika'nın 11 Eylül saldırılarını bahane ederek, kendini dünyanın jandarması ilân etmesi ve başta Müslüman ülkeler olmak üzere birçok ülkeyi cehenneme çevirmesiyle insan göçü son yıllarda katlanarak artmıştır.

Diğer taraftan emperyalist ülkelerde maddî sorun olmadığına göre acaba hayat çok mu güllük gülistanlık?

Gelir seviyesi oldukça yüksek olan batı insanı daha az çalışıp daha çok kazanmak, daha iyi yaşamak istemeye başladı ve her geçen gün tembelleşti, sorumsuzlaştı. Bu ülkelerde bireysel özgürlüklerin had safhada olması sebebiyle evlilikler azalırken, gecelik ilişkiler artmıştı. Son yıllarda hızla artan AİDS, hepatit ve zührevî hastalıklar sebebiyle tek eşlilik ve evlilik müessesinin yeniden rağbet görmesine karşın, otuzlu yaşlardan sonra yapılan bu evlilikler kısa soluklu oluyordu. Otuzlu yaşlarına kadar ben demeye alışan, kendi düzenini kuran, kendi hayat felsefesini oluşturan insan; onca yılın alışkanlıklarından vazgeçip ortak değerler üretmede zorlanıyor, biz kültürünü oluşturamıyor ve bir evlilik düzeni kuramıyordu. Bunun sonucu olarak ta boşanma oranları hızla artmıştı… Sorumluluktan korktukları için çocuk yapmaktan kaçınıyorlar ve devletlerin tüm teşviklerine rağmen nüfus hızla yaşlanmıştı ve yaşlanıyordu.

İş gücünün yetersiz ve pahalı olması sebebiyle Japonya ve Çin'le mücadele edemeyen batı dünyası hem ihracatta ürünün maliyetini yükselten yol masrafından kurtulmak, hem de ucuz iş gücünden yararlanmak için az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yatırım yapmaya yönelmişti... Diğer taraftan yüksek boşanma oranları ve gayrimeşru birliktelikler sonucu, bekâr anneler çocuklarına veremedikleri aile ortamına ve eksik ilgiye karşılık; maddî imkânlar konusunda eli açık davranarak; çocuklarına sağlayamadıkları manevî değerlerin açığını bu şekilde gidermeye çalışıyorlar, vicdanlarını rahatlatma yolunu seçiyorlardı. Bu ortamda büyüyen yeni nesil aidiyet duygusunu, sokak çetelerine veya bir kulübe üye olmak gibi faaliyetlerle tatmine çalışsa da içki, uyuşturucu ve sapıklık batağına saplanıyordu. Uzun yıllardır gelişmekte olan ülkelerin çalışabilir nüfusunun iş gücünden sağlanan ivme ile her geçen gün hayat standartlarını yükselten bu ülkeler, sosyal ve psikolojik açıdan çöküşün eşiğindeydi.

Yani ekonomik krizden önce de maddî imkânlarla üstünü örtmeye çalıştıkları dağ gibi büyüyen manevî sorunları vardı. Ama maddî sıkıntıyı pek tanımayan bu dünya maddî sorunlar karşısında nasıl tavır sergileyecek bunu zaman gösterecek.

Ama bilinen bir şey var ki, bu krizin sonunda faturayı yine krize sebep olan emperyalistler değil dünyanın geri kalan kısmı ödeyecektir. (BM 2006 raporu ve bazı üniversitelerin araştırmalarından yararlanılmıştır)