Damla
Erhan Toka

  Sayı: 72 - Nisan / Haziran 2012

Tweetle

Öncelikle kurucusu olduğum ve yıllardır takip ettiğim Kardelen'in bu sayı konusunun eğitim olması üzerine, eğitim sisteminden yıllar önce öğrenci olarak, şimdi de veli olarak muzdarip biri olarak düşüncelerimi yazmak istedim.

Daha birkaç gün önce kızım YGS sınavına girdi. Sınav süresi 160 dakika. Tabiî bazılarına göre bu iş bu kadar basit: “160 dakika canım, ne olacak sanki…”

Oysa biz bu sınava tam 4 yıldır hazırlanıyoruz. Biz diyorum, çünkü sadece bu sınava kızım girmedi. Biz ailece hepimiz girdik. Hem de 4 yıldır hazırlandığımız sınava…

4 yıldır okul, kurs, dershane, özel hoca derken bu işin hem maddî hem de manevî boyutları var elbette…

İşin bu ayağı şimdilik bitti. Haziran ayında yapılacak ikinci sınava hazırlıklar şimdiden başladı evimizde…

Diğer taraftan bu sene sonuncusu olduğu söylenen SBS var. 3 yıldır da ona hazırlanıyoruz, ailece… 8. Sınıfa giden oğlumuz için de aynı şeyleri yaşadık ve yaşıyoruz da…

Okul, kurs, dershane!..

Peki nereye kadar gidecek bu sistem böyle? Çocuklar helâk oluyorlar, biz veliler ona keza… Diyelim üniversiteyi kazandı çocuğumuz. En az 4 yıl daha okuyacak, diyelim ki bitirdi, sonra iş arayacak. Veya işsizler ordusuna bir yenisi daha eklenecek. Yazık, günah değil mi bu çocuklara, bu ailelere! İşin maddî boyutu da cabası…

Yazımın başlığını DAMLA koydum. LGS sınavlarına girecek olan DAMLA isimli bir kız öğrenci Samsun'da kalp krizi geçirerek Hakk'ın rahmetine kavuşmuş. Allah (cc) rahmet eylesin. Televizyonlarda uzman doktorlar yorum yapıyorlar; “bu koşuşturmaya kalp dayanmaz” diye…

Peki 18 yaşındaki o masum kardeşimizin vebalini kim ödeyecek?

O anne ve babasının acılarını kim dindirecek şimdi?

Değdi mi hiç? Değer mi hiç? Çocuklarımızı tabiri caiz ise at gibi koşuşturan bu sistemin yanlış bir sistem olduğunu ilgililer, yetkililer yıllardır hep söyler dururlar. Sonuç elde var sıfır!..

1 Nisan günü yapılan YGS sınavından sonra, ağlayarak ailesine koşan, sarılan onlarca öğrenci kardeşimizi gördüm. Ve bu ağlayan kardeşlerimizin birçoğunun tahminimce mutluluktan değil, üzüntüden, stresten olsa gerek ağlamaları…

Peki çözüm mü? Ee yani büyüklerimiz benden daha iyisini bilirler herhalde!.. Benim tek bildiğim, DAMLA'lar bir daha bu ülkede sınav kaygısıyla yaşayıp, o stresle kalp krizi geçirmesinler…

Mekânın cennet olsun DAMLA…