Geceyi ıstırap geçe
Muhammed İsa Öztürk

  Sayı: 87 - Ocak / Mart 2016

Tweetle

I. Geceye ıstırap kala

Âşıklar öldükçe, örtüsü eskir masumiyetin

Öyle sessiz ve divane

Bir de ekşiyen siması var dünyanın

Öldükçe bir çocuk

Bilmem mi yetim hayatını;

Yakan nehrin iniltisi gibi

Canı acıyarak

Ah ben!

Ben, acısı sağalmayacak lâflarla büyüdüm

Kıskanırım ırmakları

Akabilsem derinden çığlık çığlığa

Seyretsem gökyüzünü

Bir okyanus genişliğinde

Tembellik hafiftir azizim!

Kolay götürür uçurumlara

Savurur en ağır çukurlara

Yol almak zor

Dehrin saçlarını okşamadan

II. Geceyi ıstırap geçe

Ve gece; en ağır imbatlarla

Boğazında kalır umutlarımın

İyi geceler diliyor zaman

Yetimin kursağında kalan sözcüklere

Gece, saat aşkı haykırış geçiyor

Biçiyor taşa özenen duygularımı her kelime

Korkunç dehlizlerini öptüm

Çilesi bitmemiş sözcüklerin

Her harf, devrim olur dudaklarıma

Gece, saat aşkı ıstırap geçiyor

Kafasına sıkasım var acılarımın

Her kül, bir vedaydı dallarımdan

Eylül’ün busesiyle yaprak döker sancılarım

Huzurun pak sütünü emmek için

Gece, saat aşkı müjde geçiyor

Örümcek ağına girmiş gibi gözyaşlarım

Küflü ve kırık bir kayık gibi yanaklarımda

Bir dehrin destanını işler gibi

Yanışımı örüyor ayet âyet hayallerime

Gece saat aşkı o geçiyor

Gece saat aşkı ben geçiyorum

Gece saat aşkı uykusuzluk geçiyor