Eylül
Bedran Yoldaş

  Sayı: 116 -

Tweetle

Bir gülümsemen yeterdi

Karanlık gecelere

İçine sinen karabataklara, güne hasret

Toprak içinde gelecek adına

Ruhuna üflenen fesleğen kokusu

Acıları yükleyip götüren

Nasıl ki özlem ile sabır yoğrulmuşsa

Umut adına

Karanlık aba yayılmış çeperinden

Köstek gibi bağlanmış

Ben de sana bir sonbahar günü

Bir umut yeşerdi içimde

Kayboldu karanlıklar, mevsim hazan

Olsun, hep kötü olacak değil ya!

Dalından kopan yapraklar

Konmak ister toprağa

Toprak can bulacak baharda

Her düşen yaprakta

Kar taneli yelken açar

İnci tanesi yağmur damlaları

Üşüyen ruhuma sallana sallana konar

Güneş ışıkları yelpaze açınca gamzelerde

Göz göz olur toprak taneleri

Terennümler dillerde

Ahuzarda gönüller

Bir gülümsemen yeterdi

Ben sana bağlandım bir sonbahar günü

Eylül diye hüzün sokaklarına açılır

Benlik daracığında türpülendikçe

Bir bir dökülür yapraklar

Bulutlar kararır yüklendikçe

Toprak umutlanır tohumlar ekildikçe

Zaman daralır, hasret başlar

Kımıldanır rüzgâr sert eser

Mavi göz çilekeş

Yolun kalabalık

Yolun uzun

Kış kıyamet, haber eder

Leylekler göçer peşi sıra kırlangıçlar

Sıla ve özlem tırmanır

Dumanlı dağlar

Eteklerini açar gül dudaklara

Mevsim hazan, dökülür yapraklar.