Beklentimiz
Dergi Editörü

  Sayı: 72 - Nisan / Haziran 2012

Tweetle

“Her yıldızla her yıldız arası yollar ve yönler kadar çok ve dolaşık… Dünya yolları ve yönlerinden…”

Ne güzel cümle… Ne güzel tespit… Üstad Necip Fazıl'ın Çöle İnen Nur isimli eserinin ithaf bölümünden…

Kafamı meşgul eden bir mesele oldu mu aklıma geliverir bu satırlar. Eğitim sisteminde yapılması öngörülen değişikliğin meydana getirdiği hengâmede yine dilime düştü: Her yıldızla her yıldız arası yollar ve yönler kadar çok ve dolaşık… Dünya yolları ve yönleri…

Allah bağışlasın üç evlâdımız var; biri okula devam ediyor, diğerleri okula namzet… Üniversitede okuyan, sınavlarına hazırlanan, liseye giden yeğenlerimiz, eş, dost, akraba çocukları… Yaşlı Anadolumuzu, Başbakanımızın da ısrarlı telkinleriyle sayısı her geçen gün artan bu genç nüfus ayakta tutuyor, tutacak inşallah. 11. sayısından beri iyi kötü bir şeyler karalamaya çalıştığımız Kardelen'in bu seferki konusu eğitim olunca biraz da bu sebeple biz de meselenin tam ortasında buluverdik kendimizi…

Çocuk sahibi olunca insan, o zamana kadar akıp giden hayatı, kendisi farkında olsun olmasın başka bir mecraya kayıveriyor. Bir bakmışsınız hayatın merkezi onlar olmuş, siz de o merkez etrafında dönüp durmaya başlamışsınız. Yemesi, içmesi, konuşması, yürümesi, kısacası her şeyi moda tabiriyle olay olur çocuğun. Hele bir de dede ve nine aynı hanedeyse, çocuğun hükümranlığını ilân ettiği bir kale haline gelir ev. Bunu yadırgadığım zannedilmesin. Allah Rasülü'nün, peygamber evinin iki incisi, torunları Hasan ve Hüseyin'le münasebetini bilip de yadırgayabilir mi insan… Mayasını oradan alan kültürümüzün çocukla alâkalı ne harika icatları vardır. Bebek dünyaya gelince dolup boşalır evler, ziyarete gelenler, mevlütler, hediyeler, akika kurbanları, bebek için verilen sadakalar…

Demek istemem o ki, çocuk, gerektiğinde kendi hayatınızı uğrunda feda edeceğiniz bir üstün değer. İşte siz o değeri günü gelince, hanenizin dışında bir binaya (okula) ve sizin gibi etten tırnaktan bir insana (öğretmen) emanet ediyor ve dönüyorsunuz. O güne kadar sizin olan çocuğunuz artık sizden çıktı, başkalarının oldu. Tecrübeyle sabit, sizin çocuğunuza defalarca yapmasını veya yapmamasını söylediğiniz ama muvaffak olamadığınız bir şeyi, o binada o insan bir kez söylemekle yaptırabiliyor. Allah, öğretmen öğrenci ilişkisinde öğretmene böyle bir meziyet lûtfetmiş. İşte eğitim de bu…

Eğitim bu olunca, onun usulü de önem arz ediyor. Zannederim yeni kanun etrafında kopan kızılca kıyametin sebebi bu noktada. Tanzimat'ı milât kabul edersek, ikiyüz yılı aşkın ne olduğumuzu bulamama çığırımızda değişim vaat eden bütün hareketlerin belki de ilk önce el attığı alandır, eğitim.

Yeni kanun ne getirir, ne götürür o sohbet yazımızın meselesi değil. Ama beklentimiz 28 Şubat'ın estirdiği sam yelinin kuruttuğu topraklara can vermesi.

Öğrenci, öğretmen, veli olarak hepimizi yakından ilgilendiren bu meseleyi 72. sayısına konu yapan Kardelen'den selâmlar…