Göçmen Değil Muhacir Olabilmek
Kadir Bayrak

  Sayı: 111 -

Tweetle

İnsanlık tarihinin en üstün kadrosu; sahabe… Veda Haccında sayılarının yüz yirmi bin civarında olduğu kayıtlı. O gün Mekke’ye gelemeyenler ve nübüvvet boyunca şehit olan, vefat edenlerle hesap edilecek kutlu sayılarını, geleceğin hakikî Müslümanları araştırsın, tespit etsin… Her biri istikamet tayin edici gökteki yıldız… O’na (sav) hitapları:

-Anam, babam sana feda olsun ey Allahın Resulü!

Bu cümleyi, idrakimin üzerinde daha nice anlamlar ifade ettiğine inanarak, “can” ne ki, o zaten yoluna kurban, canımdan öte, canımdan kıymetli annem ve babam bile yoluna feda olsun, diye anlıyorum. Onlar mutlak doğruyu, en doğruyu, en güzeli, İslâm’ı kaynağından alıp bize aktarırken en üstün, en doğru, en güzel ahlâk üzerindeydiler. Öyle yetiştirildiler. Onlar bütün iyiliklerin, güzelliklerin en üstünü olduğu gibi fedakârlık ahlâkının da zirvesindeydiler, kıyamete kadar da o zirvede kalacaklar…

Sıddık-î Ekber Hz. Ebubekir’den Hz. Vahşi(ra)’a hangisinin hayatına göz atsanız, hangisini ele alsanız, geleceğin tarihçisine, romancısısına, sinemacısına miras, kitaplar, kütüphaneler dolusu fedakârlık hikâyelere şâhit olursunuz. Sadece bir örnek:

Hendek savaşının kızıştığı günler… Allah Resulü (sav), küfür ordusunun içine girip haber getirecek birini murad ediyor. Yorgunluk, uykusuzluk, açlık, şiddetli rüzgâr ve dondurucu soğuğa rağmen Huzeyfet’ül Yemânî (ra) görevi kabul ediyor ve gecenin karanlığında küfür ordusunun karargâhına kadar giriyor. Yola çıkarken edilen Peygamber duasının koruması altında, üstün bir zekâ örneğiyle düşmanın komuta kademesinin içine onlardan bir fert gibi katılıyor, alınan kararları öğrenip, emri en güzel şekilde yerine getirmiş bir halde dönüyor. Canını Allah yolunda feda etmeyi göze alan bu büyük sahabe, ilerleyen zamanda Allah Resulünün sır kâtibi oluyor ve kimseyle paylaşılmayan, kimsenin bilmediği münafıklar listesi isim isim kendisine emanet ediliyor. Hz Ömer’in, kendi hilâfeti döneminde, cenazelere iştirak edip etmediğini takip ettiği büyük sahabe…

Bugün, onların temsil ettiği mânâya, ahlâka uzaklığımız nispetinde iyiliğe, güzele, doğruya, insanlığa uzağız. Bütün eksik yanlarımızla birlikte kitleleri göçe mahkûm ve mecbur eden saiklerin başında fedakârlık ahlâkına uzaklığımız olduğu kanaatindeyim.

Başınıza bombalar yağarken; haneniz, yuvanız yıkılırken; evlâdınız, anneniz, babanız gözlerinizin önünde öldürülürken, namusunuz kirletilirken vatanınızı terk etmekten, göç etmekten başka ne yapabilirsiniz?.. Evet, haklı olarak akla gelen ilk soru bu. Görünen şartlarda bundan başka çare yok. Ama şunu da unutmamamız lâzım; içine düştüğümüz bu hâl, bu çaresizlik hâli bir netice. Bizi bu noktaya getiren sebepler üzerinde tefekkür etmek, eksiklerimizi, hatalarımızı ortaya dökmek ve bundan sonrası için doğru fikirle harekete etmek gerektiğine inanıyorum.

“(…) İşte vatan, bu aşkın yaşandığı yer… Mayalandığı!.. Nüvelendiği… Kültür ve medeniyet inşa edildiği, müesseseleştiği, an’aneleştiği ve mektepleştiği yer… Bütün bunların irfan haline geldiği yer… Yaşanıyorsa, zaten vatan!.. Yaşanmıyorsa bile,  yaşanma ihtimali bulunan ül-ke…  Amellerin,  Allah  ve  Resulü  aşkıyla işlendiği,  işlenebildiği, işlenebileceği yer…  Şimdi arızalar varsa da, mazide yaşanan… Yarına ümitle bakma imkânı vadeden… İşte o zaman yaratıldığımız madde, toprak... Aslımız… Yaratılışımıza uygun hayatın üzerine işleneceği madde... Azerî kardeşlerimizin ifadesiyle, o mânâları üzerinde taşıyan ”torpah”!.. Ölçü; karnımızı doyuracak tarlamızın, rahatımızı sağlayacak evimizin, istediğimizi alabileceğimiz marketimizin, gezdirecek arabamızın, çığlıklar atacağımız spor sahamızın vesairenin olduğu mekânlar değil…” (Türk Kimliği, Ali Erdal)

Şunu anlıyorum; göçü haklı kılan, anlamlı hale, hicret haline getiren iki husus var. Terk ettiğiniz toprakların “vatan” olduğu bilinci. Dağdan gelenlere, şimdi gidiyorum ama bu topraklar benim, benim vatanım diyebilmek. Söylenemese bile bir bilinç olarak bu fikri ortaya koyabilmek, nesilden nesile aktarabilmek. Bu, bir. İkincisi vatana eninde sonunda geri dönme ve terke mecbur bırakıldığın toprakları yeniden vatan kılma şuuru. İşte o zaman göç, hicret oluyor.

Kimseyi kırmak, gücendirmek niyetinde değilim. Elmayla armudu karşılaştırmak da istemem. Ama tarihin tanıklığında bir şeyleri de söylemek zorundayım. Yirminci yüzyılın sonlarında, sözüm ona medeniyetin beşiği Avrupa’nın göbeğinde, Bosna’da yaşananlar hafızalarımızda hâlâ taptaze. Bir millet, Müslüman Boşnak milleti bütün insanlığın gözleri önünde katledilmek, yok edilmek istendi. Küfür, Bosna’da, göç etseler de yadırganmayacağı halde bir üstün değer (vatan) için canlarını feda eden, etmeye hazır bir millet buldu. Onların bu asil tavrına karşılık olarak da bütün maddi imkânsızlıklara rağmen Allah Boşnaklara bir büyük zafer, bir büyük lider ve bir vatan nasip etti.

Başta Çanakkale, İslâm beldelerinin her yerinde düğüne gider gibi şehit olmaya gidenlerin fedakârlığı sayesinde bugün Anadolu’nun sığınılacak güvenli bir liman olmasını kim inkâr edebilir…

En kıymetlisi, evlâdını, vatana feda eden anne babaların, dağları eritecek gözyaşlarını içlerine akıtırken “vatan sağ olsun!” diyebilmelerinde, sahabeden intikal eden o fedakârlık ahlâkının tebarüz ettiğini zannediyorum.

Allah, vatanlarını terk etmek mecburiyetinde bırakılan bütün mazlumları, muhacir; bizleri de ensar ahlâkıyla ahlâklandırsın…