Hesaba Çekilmeden
Ali Erdal

  Sayı: 112 -

Tweetle

Ehemmiyetsiz gibi görünen öyle ölçüler var ki, değeri ancak riayet edilmediğinde zuhur eden felâketlerden sonra anlaşılabilir. Son yüzyılda bunun örnekleri pek çok...

Bir eserde görmüştüm… Seçme bir askerî birliğe komutan tayin edilecek… Adaylara imtihanda soruluyor: “Savaşta nefer ve komutan en çok neye dikkat etmeli? Görevlerin aksaması halinde kimler nasıl zarar görür?”

Şu cevabı veren, seçme birliğe komutan olmak şerefi kazanıyor:

“Nefer yakın çevresini iyi görmeli, komutan ise bütünü… Nefer etrafını iyi görmezse kendisini öldürtür; komutan da geneli görmezse, askerlerini öldürtür. Lâzım olan, bütünü iyi gören komutan emrinde, detayları iyi gören askerler…” İkisini şöyle birleştirebiliriz: İşini en iyi yapanlar, sorumluluğunu tam bilenler ve ona göre hareket edenler… Liyakatli kişiler.

Bu, sadece seçme birliklerin değil, her sahadaki sıradan kişi ve kurumların bile vasfı... Hattâ hayatta her şeyin… İşte o zaman sağlam nizam kurulmuş olur. Ağaçta tek gövdeye bağlı dallar ve dallardan sarkan meyvalar… Güneş etrafında gezeğenler ve aksamayan sistem misali yaşanabilir dünya… Arı beyi etrafında işçi ve asker arılar ve bu nizamın ürünü bal… Milletin seçtiği sivil otorite… Bu otorite yönetiminde alanını ve haddini bilen kurumlar… Böyle olursa, analar evlâtlarını güven içinde askere gönderebilir, gençler arkadaşlarını “en büyük asker, bizim asker” diye kükreyerek uğurlayabilir. Beşikteki çocuk babasını mışıl mışıl uyuyarak bekleyebilir…

“Peygamber Efendimiz, sahâbîleriyle konuşurken bir bedevî sorar:

–Kıyâmet ne zaman kopacak?

Efendimiz sözlerini kesmeden devam buyururlar. Konuşmalarını bitirince:

–Kıyâmet hakkında soru soran nerede?

–Buradayım, ya Rasûlâllah!

–Emanet zâyî edildiği zaman kıyâmeti bekle!

–Emanet nasıl zâyî olacak?

–Emanet ehil olmayana verildiği zaman kıyâmeti bekle!” (Buhârî)

Başımıza ne geldiyse, bu idrakten mahrum olmamız yüzünden geldi ve gelmekte… Bu yüzden hakkını ve haddini bilmeyen kurumlar birbirini yedi (ve yemekte)… Gücünü milletten aldığı halde, paşaların karşısında hazan yaprağı gibi titreyen siyasîler, yumruğunu beyin zanneden komutanlar, terazisini silâh gibi kullanmak isteyen hukukçular yüzünden… Höt denilince, süt dökmüş kedi gibi el pençe divan duran fikirsiz ve korkak siyasîlerle; bir sağdan bir soldan adam asmayı adalet zannedecek, üstelik bunu övünerek anlatacak kadar idrak ve irfan yoksunu komutanlar yüzünden… Düşmanın “ipeğine” tamah eden hainler ve Batıcı, sözüm ona aydınlar yüzünden… Milletin seçtiği bir başbakana, “sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” diyecek kadar hakkı, adaleti hiçe sayan, üstelik şahsiyetsizliğini ilân edecek kadar utanmaz hukukçular yüzünden… Onların yüzünden devlet adamları ve gencecik fidanlar asıldı… Milletin, taşı sıksa suyunu çıkaracak evlâtları, birbirine kırdırıldı… Millet kamplara bölündü… Kardeş kardeşe işkence yaptı…

Zulme bakın… Darbe ortamı meydana gelsin diye, omuz omuza vermesi gereken gençler karşı karşıya getirildi… Üstelik bu yaptıklarına “iti ite kırdırmak” diyerek, kendilerini strateji dehası gördüler ve gösterdiler… Görevini; sorumluluğuna göre değil, yurt dışına bağlı çetelerden aldığı emirlere göre yapanlar yüzünden devletin dişlileri birbirini kırıyor. Bunların içinde –er veya komutan–hain olanlar da var, sorumluluğunu bilmeyen gafiller de… Ortak noktaları, bulundukları yerlere lâyık olmamak... Liyakatsizlikte –hem kişi, hem ölçü bakımından– hangi seviyedeyiz, muhalefetin bir cumhurbaşkanı adayı bulamayışından, buna rağmen “erken seçim” yaygarası koparabilmesinden anlayın.

Dünyanın her yerinde kıyametler kopuyor. Ülkemizde kıyametler kopuyor… Evimizde kıyametler kopuyor… Kendimizde kıyametler kopuyor… Liyakatsizlik, gafletin, başarısızlığın hattâ hainliğe zemini, tarlası…

“Allah, gözlerin hain bakışını ve kalplerin gizlediğini bilir.” (Mümin, 19). Ve ona göre hesaba çeker… Ne mutlu “hesaba çekilmeden kendini hesaba çekenlere”… İşte liyakat ölçüsü budur…