TOPRAK
Ahmet Mahir Pekşen

  Sayı: 62 - Ocak / Mart 2010

Tweetle

“Senin hayatında mevsimler dönüm

Bahar canlanıştır sonbahar ölüm

Bazen saksındaki kırmızı gülün

Bazen de bir karaçalısın toprak”...

Sende kokuların en güzeli; gül

Baharda bir yeşil halısın toprak

Örter üzerini rengârenk bir tül

O zaman dünyanın şalısın toprak

Demir dövülmezse gelir mi tava?

Seninle paklanır pis su pis hava

Kadrini anlamak en mühim dava

Dünyanın en halis malısın toprak

Sende bitmez hasret, bozulmaz ahenk

Mutluluk kucakla aşk hevenk hevenk

Senden doğmadı mı dünyada her renk

Bazen bir karanfil alısın toprak.

Bir mevsimlik hayat var kelebeğe

Ömür bir demirse zaman bir eğe,

Yalnız sen vakıfsın şaşmaz gerçeğe

Sanma ki bir yıldız falısın toprak.

Kula sevdalısın yoktur ikilik,

Sensin damarda kan, kemikte ilik,

Seninle mümkündür fani dirilik,

Hayatın yeşeren dalısın toprak.

Gideriz, istersen “Gitmem” de, dayat,

Gün gelir de olur her taze bayat,

İnsan sana döner bitince hayat.

Sır vermez âlemin lalısın toprak.

Görmezsin yoksulu, düşkünü hakir,

Ancak sende eşit zenginle fakir,

Bazen som altınsın bazen de bakır,

Bazen de bir kır at nalısın toprak.

Her yerde sen varsın veya senden iz,

Senden kaçsak bile hep seninleyiz,

Anladım, anladım hayat bir deniz,

Sen onu süsleyen yalısın toprak.

Üstümde giyecek, tasımda aşsın,

Hayata hem bir son hem de bir başsın,

Saatler durunca son arkadaşsın,

İnsanın tabutu, salısın toprak.

Bir dostum var diye ararsın bir gün,

Şefkatli kolunla sararsın bir gün,

Aslına kavuşan olur mu üzgün?