İki yaşlı
Halis Arlıoğlu

  Sayı: 80 - Nisan / Haziran 2014

Tweetle

İki yaşlı bir yerde; İşte düşmüş bu derde.

Kim bilir hangi yerde; Beklediler gelen var.

Düşmüş evlât yüzünden; Kalkamıyor dizinden.

Yaş dinmiyor gözünden; Çaresiz bir hali var.

Ne sordular halini; Baş açık-ayak yâlini;

Bükmüş yaşlılık belini; Ne derdini bilen var.

Uzaktan bir baktılar; Yüreğini yaktılar..

Bin-bir derde soktular; Ne halini gören var.

Yollara baktı durdu; Gözünde yaş kurudu;

Aktı-aktı duruldu; Yorgun-bezgin hali var.

Onlar için ağlamıştı; Yüreğini dağlamıştı.

Sular gibi çağlamıştı; Çöle dönmüş hali var.

Duyan olmaz feryadını; Düşürmez dilinden adını,

Terk etse de çocukları; Hiç unutmaz evlâdını.

Naz-niyazla büyüttüler; Şimdi terk edip gittiler…

Bir tatlı söz bekler iken; Hayâtın zehir ettiler…

Boşmuş sevgi-muhabbetler; Yıllar yılı yolun bekler;

Gitti çekilen emekler; Sele kapılmış hali var.

Gözlerinin feri gitmiş; “Yaşı yetmiş-işi bitmiş”.

Varıp bir köşeye yatmış: Ölümden beter hali var.

Bitirmiş onu elemler; Herkes gönlünü eğler.

Fayda vermemiş yeminler; Ele bakar hali var.

Ağlıyor hep haline; Düşmüş evlât eline.

Tükenmiş ümitleri; Her gün âh u zârı var..

Hastalıkta-sağlıkta; Soran olmaz varıp ta…

Kimse bilmez kalbinde; Ne hazin melâli var..

Düşürmesin Allah’ım; Merhametsiz eline.

Vefasızlar yüzünden; Bir kötürüm hâli var.

Evlâdın hayırlısı; Her hâlinden bellidir.

Bahtiyar ana-baba; Böyle mutlu edilir.

Sağlık ve saadetler; Onlar için dilenir.

Şimdi önemsiz şeyler; Öyle günde bilinir.

Ellerinde tesbihler; Dillerinde hep dua...

Dinmemiş gözyaşları. Akıp-duruyor daha.

“Belki hatırlayarak; Bir gün gelirler diye”

Gözleri hep yollarda; Bakarlar biteviye…

Mutsuz ana babanın; Yürekleri kan ağlar.

Herkes gülüp-oynarken: Onları kara bağlar.

Gariplerin hâline; Ağlayacak kimse yok..

Her birinin kalbine; Saplanıyor sanki ok…

Ne hayaller kurmuştu; O çocuklar küçükken..

Umutları yok oldu; Her şey bitti çok erken.

Ana-baba böyledir; Kıyamaz evlâdına.

Onlar unutsalar da; Getirirler yâdınâ…

Çağlayan bir nehirdi; Yürekleri çöle dönmüş.

Can-ciğerden özgeydi; Sanki Artık ele dönmüş.

Bakanlar yok yüzlerine; Ağrı vurmuş dizlerine.

Bir kurtuluş arıyorlar; Yara inmiş özlerine

Bu hayattan çok yorulmuş; Dünyaları alt-üst olmuş.(!)

Ne ummuştu, neler bulmuş? Terk edilip-unutulmuş.

Eller titrek-yüz buruşmuş; Hayat emelleri uçmuş.

Sırtlarında giysi solmuş; Mutlu yıllar mazi olmuş…

Vefâ gitmiş-safâ bitmiş; Beklenenler boş ümitmiş.

Bunca emek-gayretlerin; Demek sonu bunlar imiş.

 “Evlâtlarım tek umudum”; Diye hayâl kurarlarken.

Düşmüş garip, bu yerlere; Sefâletler gelmiş erken.