Boyama kitabı, ölüm ve yazılıyor olmak
Sinan Ayhan

  Sayı: 87 - Ocak / Mart 2016

Tweetle

Zamanın bir bilince erdirildiği günden itibaren, insanın kucağındaki miras, ölüm oldu… İnsanoğlu; bilinmezliğin bütün kıyılarında, karşısındaki hazin ifadeyi bir korku bulutuyla karşılaya geldi ve  kendini buna karşın bir umutla yoğurmaya çalıştı, dünyayı da bu hazin çaba içinde bir maya mahzeninde karşılaya geldi(gitti)…

İnsanın; bir devam olma duygusu içinde, ölüme direnen evler, kentler, “dil-örgü” topluluklar ve dahi baskın medeniyetler kurmak istemesi olağandı; ancak her daim kurulan bir şeyin  veya her daim tekâmül adına düzeltilmesi gereken bir şeyin; sonradan o şeyin, iyi bir konuma getirilmesi halinin ucu olmayan bir yapıda olmasına rağmen; iç mantığında mevcut noksan ayak yüzünden bütün oluşumlar ister istemez bir yıkıma sürüklendi… İnsanlığın ölümden başka bütün mirasları toz olup gitti…

Doğal olarak insan için, tozların arasından çıkabilense, onun ömrüne bir zaman kapanı gibi bırakılan ölüm hallerinin yıllanması; her alanda antik değeri olan arkeolojik yansımaların, “arşetip“lerin mayalanması oldu… Ölüm denilen kılıç, insanlar arasında hep bir miat hükmüyle anıldı…

Dünyanın ismi, umulan olmaktan çıktı; doğmak görülür bir durumken, batmanın da bir heceleme olduğu, bu yutkunmanın da bir estetiği olduğu ortaya çıktı… Yazmak, bu bakımdan “ölümün elinden kurtarılan” bir hal olarak işaretlendi, “yazılan her şey ölüme karşı bir zafer” olarak ilan edildi; ancak doğmak ve batmak ölçülerine göre gerçek daha farklıydı… Yazmanın kudreti, sadece yazılıyor olmanın lütufundan gelmekteydi; o cümleleri kuranlar, belki sadece “a priori” nin kullanım haklarından faydalanıyorlardı…

Sonsuz karşısında insanoğlunun “mutlak takdir“i diye bir şey yoktur; ancak onun hükmünü kabul edip etmemeyi seçebilmek ve sonra onda kalben, ruhen bir seyahate çıkabilmek hakkı mahfuzdur.

Ölüm, dünyadaki eksikliği tamamlayan bir mirastı; bir ömürlük zaman ve mekân keşfinden sonra da, ebedi bir dirilik imkânıydı… Yazılıyor olmanın devamı olabilen insan; ancak o, kurtulan ve kurtarılandı…