Sarı yapraklar dökülürken Hocalıda
Saltuk Buğra Bıçak

  Sayı: 123 -

Tweetle

Sonbahar değildi mevsimlerden

Yapraklar döküldü Karabağ’ın eteklerine

Hüzün sarısı yapraklar

Bir kış günüydü

Kanla yıkanmış yaşlar döküldü gözlerden

Ne istediler ki bahar yüzlü çocuklardan?

Niye vurdular ki düşlerindeki mavi uçurtmaları?

Kumdan kalelerini yıktılar hayâllerinin

Darağacına salıncak kurdular, heyhat!

En uzun süren saklambaçtı sanki

Çocukları sakladılar annelerinden

            ve bir daha bulunmadılar

En kanlı perdelerinden biri açılmıştı tarihin

Toprağa düşen yüzlerce karanfil, gül, lale...

Ve bu çiçek katliamının ardından

Boynunu büken binlerce hüzünlü kardelen

Yaz değildi mevsimlerden

Yürekler kavruldu bir yangın sonrası

Zemheriyi, erbaini terletir bu zulmün alevi

Buhar olur engin denizler, katre katre

Hocalı’ya düşen ateş

Anadolu’yu, Mostar’ı, Altaylar’ı yakar; bilirsin

Hazar’ı vuran delişmen dalgalar

Sadece Bakü’nün değil

            Kızılırmak’ın da sinesini yaralar

Ateşe verilmiş zeytin ağaçları, yazık

Hunharca vurulmuş güvercinler

            en vatan yerinden

Ey hesabı sorulmayan cinayetlerin yurdu

Ey adalet bekleyen, barış bekleyen kardeşim

Biter elbet en karanlık

            ve en uzun geceler de

Şafak muştuları yakındır

            ümitvar ol

Nasıl kurtulduysa tufandan Nuh

Kuyudan ve zindandan nasıl çıktıysa Yusuf

Bekle, aydınlık iklimler vardır

Sabır dağlarının ardından güneş gibi doğan

Ve yakamoz gülüşler vardır elbet

            Kalbin gibi besberrak çağlayan

İlkbahar değildi mevsimlerden

Karlar eridi, buzlar çözüldü yine de

Çığ misali çileler çöktü Azerbaycan’a

Zulme karşı sırt sırta vermeleri gerekirken

Bir şubat günü sırtından vurdu komşusu

Asırlık nefretlerle geldiler

Tarihsel öfkeler s/inmişti gözlerine

Bir avuç toprak için

            boş bırakıldı avuçlar

Şimdi bir mazlumun kanı

            ağır gelmez mi okyanuslardan?

Bir annenin gözyaşı

            en ağır umman olmaz mı vicdan tartısında?

Bir parça toprak için

            toz parçası olmaya değer mi ey esfel-i safilin?

Sade insanlar değil;

İnsanlık ayaklar altında

Eziliyor, çiğneniyor, tükeniyor...

Kan kaybediyor evrensel hukuk dedikleri süslü emoji

Bir balinaya seferber olanlar

Niye sessiz kalıyor çocuk çığlıklarına?

Kıyıya vurduğu yetmez mi

            insanların ve insanlığın?

Doğu Türkistan’a, Arakan’a, Gazze’ye

            Ve Dağlık Karabağ’a gelince mesele

                        susuyorlar derin bir kuyu olup

Ne diye sokuldu aramıza bu yılan sessizliği?

Mantıklı ve inandırıcı bir cevap bekliyor vicdanlar

Ne zaman öğrenecek insanlar

Tüm mazlumları Mevlâna kalbiyle sevmeyi,

Yunus Emre’nin sevgi penceresinden bakmayı

Daha ne kadar insan kurban gidecek felaketlere, söyleyin

Kaç çocuk garip, öksüz, yetim kalacak?

Sarı çiçek gibi solacak annesinin ellerinde...

Kaç baba hıçkıracak gözlerini gözlerinizden saklayarak?

Kaç anne feryat edecek kırık aynalara bakarak?

Birileri sömürge haritaları çizerken

            yakılmış cesetlerin başında ısınarak

Kaç Hocalı’da, kaç insan üşür

            N’olur aklıma bir tutam umut düşür!

O kadar küçük ki dünya

Gün olur zalimleri de vurur zulümlerin yankısı

Ve dünya o kadar büyüktür ki

Barış ruhuyla yaşayan herkese yeter de artar

Çok bilinmeyenli bir denklem gelecek vakit

Takvimler eskiyor ama acılar taze

Aynalar kırılıyor vicdanlarda

Sen kılıç çekerken yel değirmenlerine

Gemileri yakıyorum ben zifiri kıyılarda

Ölçeği küçülmüş yeryüzünün

İzdüşümü ne kadar büyük oysa mezalimin

Kıtaları kat eden hüzün rüzgârı eserken

Çelişik önermeler okunuyor

            ruhunu yitirmiş yüzlerde anbean

Ve öznesini kaybetmiş hayatlar

            gri hatıralarda kalan

Bazardüzü’nün haykırışı

Toroslar’dan duyuluyor, bilmezsiniz

Karabağ’ın kara bağrını deşen kör kurşun

Çelikten hudutları aşıyor

Öfkesini bileyliyor Sakarya’nın

Geç olmadan vakit

Ders çıkarmalı mazideki hatalardan

Dünyayı enkaza çevirmeden yeni bir soykırım

Barış ve adalet çiçekleri açmalı ufkumuzda rengârenk

Tohumu, toprağı, suyu bizden olsun yine

Bir daha koparmasınlar

            yeter ki katili olmasınlar

                               ümit çiçeklerinin!