Gökyüzüne kement vursun gözlerin
Mevlüt Yavuz

  Sayı: 129 - Temmuz / Eylül 2026

Tweetle

Gökyüzüne, kement vursun gözlerin

Yedi rengi dola, taç yap başıma

Seher vakti gibi, sakin ve serin

Huzur tılsımını, sür bakışıma

İsmin dökülürken, dudaklarımdan

Sabah güneşini, tut gözyaşıma

Gül suyudur inen, yanaklarımdan

Aldırma sen benim, ağlayışıma

Bilmem kime, ne anlatır lügatlar

Hangi harfte, anlam bulur gülüşün

Sözlükler dağılır, sözcükler patlar

Anlamını sor, göz göze gelişin

Varlığımı, varlığınla fark ettim

İkliminde çatladı, çeperlerim

Bir’dim, toprağında bir’i kırk ettim

Ortaya saçıldı tüm hünerlerim

Gölgende boy verir, filiz sürerim

Nefesinde kokar, bütün çiçekler

Esrarengiz bir âleme girerim

Hissedilir, söylenilmez gerçekler

Huzurunda beden, ruh yorulmazdı

Yük olmazdı sırta, taşıdıklarım

Kurşun döktürmeye, gerek kalmazdı

Ölümle ölmezdi, yaşadıklarım

Sohbetin kış günü, badem dalında

Bir kuşun, bir kuşa, seslenişiydi

Ocağın başında, anne dilinde

Masallar pişiren, gül ateşiydi

Bakışların, her tonunda yeşilin

Kanyonlarda çığlık idi, derinden

Kapatsan gözünü, sussa da dilin

Köprüler kurardım, kirpiklerinden

Gökyüzüne kement vursun, gözlerin

Sulu sepken in, saçıma başıma

En müstesna, köşesi senin yerin

Refâkat et daim, kalp atışıma