Köyümü tanıyamadım
M. Nihat Malkoç

  Sayı: 72 - Nisan / Haziran 2012

Tweetle

Geçenlerde köye vardım

Köyümü tanıyamadım

Hayatımı başa sardım

Köyümü tanıyamadım

Beti bereketi kaçmış

Zifin çiçekleri açmış

Sevdiklerim çoktan göçmüş

Köyümü tanıyamadım

Eski değerler yozlaşmış

Boynuzlar kulağı aşmış

Görenler, duyanlar şaşmış

Köyümü tanıyamadım

Esmez olmuş bahar yeli

Viranlaşmış dağın beli

Uzanmaz bir yardım eli

Köyümü tanıyamadım

Gençler düşmüş gurbet ele

Bülbüller dadanmış güle

Kimler kala, kimler öle…

Köyümü tanıyamadım

Meyve veren dal kırılmış

Irmaklar akıp durulmuş

Garip bir düzen kurulmuş

Köyümü tanıyamadım

Bacalardan tütmez duman

Ne inek kalmış, ne saman

Gençlerin hâli pek yaman

Köyümü tanıyamadım

Koyun kuzu yok bayırda

Tırpan sallanmaz çayırda

Kimse yarışmaz hayırda

Köyümü tanıyamadım

Baykuşlar tünemiş dama

Çıkmaz bir tanıdık cama

Hatıran düşer rüyama

Köyümü tanıyamadım

Unutulmuş selam sabah

Her ne varsa olmuş mubah

Bir kez dokun, işit bin âh!...

Köyümü tanıyamadım

Anam babam göçüp gitmiş

Sonsuzluğu seçip gitmiş

Ecel suyun içip gitmiş

Köyümü tanıyamadım

Viran olmuş dağı, taşı

Issız kalmış çeşme başı

Akar gözlerimin yaşı

Köyümü tanıyamadım

Herkesin bir dizisi var

Yüreklerde enkaz, hasar

Uzaklarda kalmış bahar

Köyümü tanıyamadım

Toklar düşünmez açları

Oğlan uzatmış saçları

Kimse görmüyor suçları

Köyümü tanıyamadım

Büyüğün dediği olmaz

Çocuklar nasihat almaz

Caminin ilk safı dolmaz

Köyümü tanıyamadım

Kanaat edilmez aza

Saz feda edilmiş caza

Söz kâr etmez oğlan, kıza

Köyümü tanıyamadım

Tandırı kimse eşmiyor

Sobada ekmek pişmiyor

Gözler kuru, yaş düşmüyor

Köyümü tanıyamadım

Kalmamış geçmişten izler

Değişmiş tavırlar, sözler

Güleç değil köyde yüzler

Köyümü tanıyamadım

Bağında kan ağlar güller

Lâl olmuş bal kaymak diller

Böyle miydi bizim eller?...

Köyümü tanıyamadım